Home sweet home

Ja, je zou denken bij het ontvangen van dit bericht: huh? Ze is toch allang terug? Zal ze nu opnieuw in Suriname zitten? Nou mensen, ik zal het even kor t toelichten. Dit bericht is eigenlijk om het hele Suriname-avontuur af te sluiten. Dit heb ik helaas nooit gedaan met ‘een laatste verhaal' waardoor het avontuur nog steeds een klein beetje open staat.

Inmiddels ben ik alweer bijna 3 maandenop Nederlandse bodem en is er veel gebeurd. Nadat het een flinke tijd erg wennen was kan ik nu zeggen dat ik eindelijk echt gewend ben en geniet van het feit dat ik weer hier ben. Familie en vrienden weer zien, de buik van Mariëlle kunnen zien groeien en straks de komst van het kindje, m'n kamertje in Utrecht, Kyra die ik weer kan knuffelen en ja het is ook fijn om weer naar school te mogen! Eindelijk kan ik genieten van het feit dat ik weer hier ben, in het prachtige Nederland. Op mijn paars/groen-gespoten fiets door Utrecht rijden zonder dat er auto's als gekken voorbij sjezen én.. op een fietspad! Heerlijk!

Goed. Jullie snappen onderhand dat ik wel weer blij kan zijn in Nederland en niet alleen maar de warmte en toffe cultuur in Suriname mis. Ja het is mooi, het is prachtig! Maar dat zegt niet meteen dat Nederland niet zijn charmes heeft. De vraag die ik iedere keer weer krijg is: wat heb je nou het meest meegenomen van de tijd in Suriname? Ik kan je zeggen.. ik heb veel ervaring opgedaan en ik wist lang niet wat ik moest kiezen. Ik vond de relaxte cultuur heerlijk maar weet ook dat dit in Nederland niet echt haalbaar is. Je kan in je eentje niet de wereld veranderen he?! Wat ik wel heb geleerd en ook hier in Nederland toepas is: maak je niet druk om dingen waaraan je niets kan veranderen, zorg alleen dat je het een volgende keer voorkomt. Ik merk dat ik me vaak druk maakte om iets terwijl er niks aan te veranderen viel. In Suriname kreeg ik hierin rust en ook in Nederland merk ik dat het helpt. Gemakzuchtig? Nee, relaxed. Probeer het eens zal ik zeggen.

Vanaf nu ga ik even terug in de tijd en probeer ik mijn laatste belevenissen en ervaringen in een verhaal te zetten (a.d.h.v. foto's en m'n agenda want het is nu al een tijd terug). Je kan trouwens gerust stoppen met lezen, grote kans dat je dit verhaal al hebt gehoord!

Mijn laatste verhaal stamt uit de periode rondom Sinterklaas 2010, 7 december om precies te zijn. Goed. Vanaf 7 dec. bleven Janne en ik nog precies twee weken in Suriname. Tijd om langzaamaan van dingen afscheid te nemen en bepaalde dingen af te sluiten. Stage, ons kamertje, salsa, vrienden, de zon, het heerlijke eten, de vele aandacht van mannen etc. Ja, we wisten toen al: het is een feit, dat gefluit zal in Nederland een stuk minder zijn! Afkicken dus.. haha!

Op donderdag na Sinterklaas hadden Jeroen, Janne en ik het plan om naar de vlindertuin te rijden. Al een tijdje in ons hoofd en het werd tijd dat we er eens heen gingen! Met z'n drieën in de auto, veel lol, onderweg stoppen voor een sapje en energydrank en toen weer door. Na een flinke poos rijden stonden we voor de poort. Een gesloten poort. Gelukkig hadden we een telefoonnummer. De lieve vrouw aan de telefoon vertelt me dat ze al dicht zijn. We zijn een andere keer natuurlijk weer van harte welkom! Wat nu? Terug naar Paramaribo, nee toch?! Jeroen kwam met het geniale idee om richting het vliegveld te rijden, wat vanaf de vlindertuin niet heel ver meer was. Daar konden we een afslag nemen naar de Colakreek, waar we ook nog niet waren geweest. Prima! Geen bikini en handdoek bij ons, maar bij een snelle check kwamen Janne en ik tot de conclusie dat we prima lingerie aan hadden (lees: basic) en daar dus prima een duik mee konden nemen.
Op de weg naar de colacreek riep Jeroen ineens: ‘he kijk, een bakra!' En ja, iets verderop stond een bakra aan de kant van de weg. Toen we langsreden zagen we dat het Anoek was, een meisje die dat weekend ervoor met ons mee naar Danta Bai was geweest. Bij het langsrijden zagen we ook dat ze autopech hadden. Toch maar even omdraaien om te kijken of we konden helpen. Arme Anoek in paniek, ze was op weg naar het vliegveld en nu had haar taxi autopech gekregen. Arm ding! Snel hebben we de spullen overgepakt en geprobeerd Anoek iets te kalmeren. Dat lukte geloof ik pas toen ze merkte dat we echt op tijd gingen zijn voor haar vliegtuig. Bij het vliegveld aangekomen zagen we nog een bekende bakra, dus die twee aan elkaar voorgesteld, afscheid genomen en de auto weer ingestapt. Snel naar de colakreek, wat een lol!

Bij de colakreek bleek het enorm rustig te zijn. Het was een klein paradijsje met een rivier/creek die behoorlijk donker van kleur was.. je raadt het al: dat verklaard meteen de naam van de creek! Kleren uit en in het water, heerlijk! We hebben niet heel lang kunnen zwemmen maar zijn wel tot rust gekomen. Een handdoek hadden we niet (Jeroen wel, onderweg gekocht bij een Chinees maar 3 lichamen met een klein handdoekje werkt niet enzo) dus we hebben op de vlonder onszelf te drogen gelegd.

Terug bij de auto gekomen bleek dat de auto alleen open kon via de achterklep. Resultaat: hoop geklungel van Loes om door de auto te klimmen, belgische opmerkingen van Jeroen en Janne die niet meer bij komt en ondertussen de boel aan het filmen is. Filmpje te verkrijgen op aanvraag.

Donderdagavond heb ik geloof ik Havana een keer overgeslagen. De volgende dag was ik ook ziek herinner ik me nog dus misschien is dat de verklaring.
In het weekend hebben we niet veel gedaan behalve relaxen. Zondag met een groep naar overbridge geweest, ook weer zo'n pracht paradijs! Heerlijk in en aan het water gelegen, wat gedronken en gegeten en een paar potjes pool met Sjoerd.

De maandag erop brak onze laatste stageweek aan. De hele week niet veel bijzonder, nog wat gezwommen en verder lekker rustig aan gedaan. Ik moet zeggen dat ik de laatste week niet heel veel heb genoten. Ik was vooral naar het moment toe aan het leven dat ik weer naar huis kon. Na 3 maanden geen heimwee kwam dan eindelijk het moment van verlangen naar huis. Donderdag heb ik de laatste les aan docenten gegeven en heb ik samen met Janne getrakteerd op een groot stuk taart. Helaas werden Janne en ik meteen met onze neus op de feiten gedrukt: een traktatie zonder soft? Dat is niet Surinaams! Nou goed, ze moesten het doen met een stuk taart. De volgende dag zouden we nog één keer al onze inzet tonen tijdens de kerstviering!

's Avonds was de laatste keer dat we naar Havana zijn geweest. Wat een feest! Nog één keer lekker dansen en genieten!! Het was super leuk dat iedereen er was. Vrijdag de kerstviering op stage. We hebben 's ochtends meteen onze cadeaus gegeven tijdens de weekafsluiting. Een stapel buitenspeelgoed hebben we samen met de stagiaires van logopedie gegeven. De kinderen én docenten waren erg enthousiast! De hoepel werd meteen gedemonstreerd, erg schattig! De hele dag een kerstviering dus: liederen, toneelstukjes, lekker eten, genoeg drinken en...dansen!! Geweldig, een betere afsluiting hadden we niet kunnen hebben.

Die vrijdagavond ben ik samen met Janne nog even lekker uit eten geweest bij Jiji's. Beiden zijn we verliefd geworden op de biefstuk die ze daar serveren. Na 3maanden leven op kip is het heerlijk om eens te mogen genieten van een flink stuk biefstuk! Zaterdag vertrok Janne met een paar naar de Brownsberg. Ik bleef dat weekend in Paramaribo. Ik wilde graag alsnog naar de vlindertuin. 's Ochtends heb ik gebeld om te vragen tot hoe laat ik kon komen. Sharif wilde me erheen brengen dus dat was super! Een gezellig ritje naar de vlindertuin en nog even genietend van de prachtige groene omgeving. Bij de vlindertuin bleken we de enige bezoekers te zijn. We kregen een rondleiding en ondanks dat ik me aan het begin een beetje bezwaard voelde heb ik toch erg genoten. Alles, maar dan ook alles werd uitgelegd! Het meisje was erg rustig en vertelde heel duidelijk haar verhaal. Natuurlijk werd ze zo af en toe aangevuld door Sharif haha! Ik heb veel rupsen, cocons en vlinders gezien. Prachtig! Ook hadden ze een flink aantal schildpadden, wat een prachtbeesten zijn dat.

Het eindigde bij een grote vlindertuin waar we zelf konden rondlopen en waar de vlinders om je heen fladderde. Alle kleuren en ze waren erg groot, zo mooi om te zien! We hebben nog even wat gegeten en gedronken en zijn toen weer naar Paramaribo vertrokken. Wat een topdag! 's Avonds ben ik samen met Sharif nog naar Zsa Zsa Zsu gegaan maar daar aangekomen was ik toch niet helemaal in de sfeer van stappen. Ik denk dat ik al teveel met thuis bezig was. Dus toch weer op tijd thuis en lekker gaan slapen. Zondag rustig aan gedaan en tijd voor mezelf genomen. 's Avonds heb ik nog even lekker films op tv gekeken en roti gegeten bij de Roopram met Sharif.

Op maandag ben ik toch maar begonnen met mijn koffer inpakken, spullen uit te delen die ik niet mee wilde nemen en nog even wat laatste dingetjes scoren in het centrum. Eind van de middag ben ik naar broki gegaan om mijn certificaten op te halen die ik tot nu toe had behaald. Om deze te krijgen moest ik nog een laatste keer dansen (alleen :s), een foto met Yche (dansleraar) en toen kreeg ik ze eindelijk: een klein stapeltje certificaten en een waaier als cadeau! Eva en Sharif waren er ook en met z'n drieën zijn we nog even langs huis gereden. Daarna door naar het restaurant waar Janne en ik ons afscheidsetentje hadden. Een flinke club had zich ondertussen verzameld. Gezellige boel wat zich daarna nog vervolgde bij ons thuis op terras. Ik heb een toffe tas gekregen met allemaal persoonlijke boodschappen erop. In de late uurtjes gaan slapen na een dikke knuffel en kus bij het afscheid met de groep.

De volgende ochtend was ik al op tijd uit bed. Ontbijt gehaald bij bakker Hollandia en met Janne genoten van het laatste ontbijtje. Ik wilde nog even naar de stad dus ben op de fiets nog even naar de stad gefietst. Thuisgekomen de boel verder ingepakt en Sharif wakker gemaakt zodat hij me kon wegbrengen. Door de vele koffers en voor de gezelligheid zijn Janne en ik weggebracht met twee auto's. Amir en Janne in de groene kikkerauto, al op tijd weg van huis. Sharif en ik in de andere auto, een flink stuk later weg. Van Sharif mocht ik niet stressen en dat deed ik dan maar niet. Snel laatste afscheid van Doortje en toen in de auto. Onderweg kwamen we Amir en Janne alweer tegen. Het bleek druk te zijn op de weg dus zijn we binnendoor gereden. Ook al waren we aan de late kant, we bleken het uiteindelijk makkelijk te halen. We zijn zelfs nog even gaan eten bij de Roopram. De laatste keer Roti!!!!! :D *Feest*

Bij het vliegveld aangekomen de koffers gewogen en ingecheckt. Alles prima! Daarna nog even een biertje op het terras gedronken met z'n viertjes en kennisgemaakt met een vrouw en haar kindje. Ze waren op weg naar Polen. En toen was het tijd om afscheid te nemen van onze maatjes waar we drie maanden lang lol mee hadden gehad.. helaas helaas. Bij mij geen tranen maar het was wel even moeilijk. Het besef dat je bepaalde mensen nooit meer ziet zolang je niet meer terug gaat is vreemd. Een dikke knuffel en kus en toen door de deur! Janne en ik hadden al snel weer lol. We moesten namelijk meteen een klein kamertje in om onze handbagage te laten checken. De meneer die bij Janne begon stuitte al snel op een souvenir die Janne in haar handbagage had zitten. Even dacht ik: die mag toch wel gewoon mee? Hij vroeg uiteindelijk alleen maar: weet je wel wat dit is? Waarvoor dit gebruikt wordt? Uiteindelijk werden we getrakteerd op een heel verhaal over de oorsprong van dit bakje wat gemaakt was van een kalebas. Erg grappig want daardoor vergat hij spontaan de rest van al onze handbagage te controleren. Haha!

Bij aankomst in de hal schrokken we wel even. We hadden namelijk op de heenreis 2uur vertraging dus we hebben in die tijd heel Schiphol gezien. Daar waar je op Schiphol 2uur de tijd voor nodig hebt is het in Paramaribo 2 minuten. Het is zo klein dat het een wat groot uitgevallen balzaal lijkt. Ik vond het geweldig!

Boven waren nog een paar winkeltjes dus daar hebben we het Surinaamse geld opgemaakt. Beide een leuk paar Surinaamse oorbellen en bij de fruitwinkel wilden we beide een pompelmoes om mee te nemen en samen één om meteen op te eten. Prima, één grote en twee kleintjes dus. Beneden aangekomen liep ik naar een prullenbak om daar de grote te gaan ‘slachten'. Zo kan je het wel noemen gezien de kracht die je nodig hebt om het met je handen te schillen! Hij bleek uiteindelijk helemaal niet lekker. Dus ik terug naar boven om hem te ruilen. Nr.2 bleek ook vies te zijn dus daar was nr. 3. Die was heerlijk dus terug naar beneden en samen met Janne heerlijk gegeten! Ondertussen hadden we ook weer contact met de vrouw en het kindje wat we hadden ontmoet. Het kindje was super schattig om te zien en het was een lieve vrouw, dus prima gezelschap.

Een tijdje in de rij, door de douane, met een bus naar het vliegtuig terwijl we beide ook moesten letten op het kleine meisje gezien de vele handbagage wat ze hadden. In het vliegtuig aangekomen had ik nog steeds een lading energie en was benieuwd wanneer dit zou gaan zakken. Onderweg een prima vlucht gehad, lekker gegeten, op de helft even een traan gelaten om de hele situatie en toen was het eindelijk zover! We landden op Nederlandse bodem! Samen met vrouw en kindje een pokke eind naar de koffers moeten lopen. Janne en ik wilde het liefst rennen maar dat kon die arme vrouw en dat kleine meisje met korte beentjes niet aan. Logisch. Oké, die paar minuten meer dat we onze familie en ik Daniël niet zagen konden er ook nog wel bij.

Uiteindelijk de koffers gekregen, opnieuw door de check en toen was bijna de deur in zicht waar we doorheen kwamen. Wauw! De deur ging open, ik liet mijn kar met koffers staan en kon alleen maar huilend op Daniël afrennen. Heerlijk om hem weer te zien! Daarna snel naar mijn ouders! Natuurlijk hield mams het ook niet meer droog en kregen de tulpen bijna voldoende water door de tranen. Wat een verrassing! Niet alleen Daniël en mijn ouders stonden er maar Barbara, Lisette en Phylicia waren er ook! Wat onwijs lief!! En natuurlijk de hele familie Peters stond gereed om Janne ondertussen op te vangen. Ik was een beetje van de wereld en ik geloof dat ik een beetje in een waas rondrende haha.. Daarna snel de vrouw en het kindje opgezocht en even afscheid genomen. Toen een kopje koffie/thee drinken bij de Hema-stand. Maar.. wat was het koud!!! Buiten aangekomen stonden we in de sneeuw! Janne kon het natuurlijk niet laten en ik kreeg meteen een koude sneeuwbal van achteren. Een paar sneeuwballen heen-en-weer, een dikke knuffel voor Janne en daarna met Daniël en mijn ouders naar Zutphen. Op weg naar een wachtende, kwispelende Kyra..

Home sweet home.

Het eerste chocolaatje.. en daar bleef het niet bij

Ik was gebleven bij het feit dat ik weer nieuwe vlechtjes had. Nou ik kan je zeggen: die zijn er sinds kort weer uit! Helaas helaas, iedere keer is het weer jammer als ik ze moet missen, maar iedere keer weer een kodak-moment erbij. Wanneer de vlechten eruit zijn behoor ik tijdelijk tot de familie Stamper. Het haar staat net zo overeind als de mensen in deze familie, zeggen Marije en Janne dan. Helemaal ongelijk kan ik ze niet geven met mijn mega afro-look na het uitkammen..

Goed. Een leuke week achter de rug! Na Salsuri hebben we in het weekend lekker rustig aan gedaan. Vooral veel bijgeslapen en spelletjes gedaan tijdens een flinke regenbui. Maandag lekker naar salsa en dinsdagavond Zouk. Zouk is echt anders in vergelijking met salsa. Natuurlijk is de dans anders maar ik bedoel meer de lessen. De doelgroep is ouder en ik ben de enige blanke. De sfeer is heerlijk ontspannen en de groep is klein. Kortom: totaal anders dan salsalessen maar minstens zo leuk!

Vorige week hebben we hier in Suriname Srefidensi gevierd, Onafhankelijkheidsdag. Enigszins dubbel voelt dat wel, aangezien ze vieren dat ze niet meer afhankelijk zijn van Nederland maar wij hier nog wel rondlopen.
Woensdag hebben we op stage het één en ander geleerd van de geschiedenis van Suriname. Verder hebben we die dag een estafette gedaan met de kinderen, wat hebben we gelachen! Foto's van stage zet ik niet op internet maar deze laat ik natuurlijk zien als ik terug ben! Te mooi om voor mezelf te houden al die leuke koppies van de leerlingen.

's Avonds heb ik met Janne lekker gegeten bij Jiji's, voor Suriname een wat duurder restaurantje maar je betaald voor een heerlijke biefstuk nog geen drol (voor Nederlandse begrippen dan). Grappig is dat de bediening zo aardig en spontaan is dat je alleen al hiervoor elke dag daar zou willen eten. We hebben erg lang moeten wachten op ons eten door de drukte van die avond, maar door de serveerster konden we toch nog een beetje blijven lachen. Oh ja, en dat gratis wijntje was ook leuk meegenomen natuurlijk. Na het eten moesten we ook erg lang wachten op de taxi. Tijdens het wachten zagen we nog een mevrouw die met een tas met pangi's liep. Dit zijn omslagdoeken die hier veel gedragen worden. Ze zijn er in verschillende kleuren en combinaties, met of zonder tekst/spreuk. Afgesproken om de volgende dag elkaar te ontmoeten op Onafhankelijkheidsdag zodat we ze bij daglicht konden zien.

Uiteindelijk thuis gekomen door het drukke centrum. 's Avonds zijn we naar Starz geweest, daar zou een feest zijn met een DJ. Toen we om 01.00uur bij Starz binnenkwamen vroegen we ons eigenlijk af of we niet beter ergens anders heen konden gaan. Er waren heel weinig mensen terwijl het al na 12en was en het feest al om 22uur begonnen was. Nou goed, we hebben een lekker drankje gehaald en kwamen al snel bekenden tegen. Later in de nacht waren Janne en ik elkaar kwijt en hebben elkaar duidelijk ook niet meer gevonden. Ook al zo vreemd aangezien het geen mega grote discotheek was. Toch knap dat we elkaar kwijt kunnen raken.. Janne is uiteindelijk met anderen naar huis meegereden en ik later op de avond ook. Beiden dus gewoon thuis gekomen en we konden de volgende dag lekker bijkletsen.

Donderdag was het dus Srefidensi. Janne en ik zijn samen op de fiets gestapt om te kijken wat er te doen was. Al snel bleek dat heel Paramaribo naar het centrum was gekomen om daar lekker te feesten.. DRUK!! Het is te vergelijken met onze Koninginnedag alleen houden ze hier duidelijk iets meer van eten en zie je geen vrijmarkt. Muziek was er wel overal en ook kraampjes met leuke spulletjes. Verder een mooi vliegtuig-stunt-show gezien, parachutisten en natuurlijk langs de pangi-mevrouw geweest. Een mooie pangi incl hoofddoek gekocht! Na een paar uurtjes rondlopen zijn we lekker naar huis gegaan. 's Avonds nog even terug samen met Janne en Amir om nog wat kraampjes langs te lopen en op het veld was er groot feest met een bekende nationale band. Na een tijdje toch wel moe en zijn we naar Blauwgrond gereden om daar wat eten te halen. Het zat ons niet echt mee. Mevrouw achter de balie werkte niet echt mee en met resultaat dat we opnieuw te lang op ons eten hebben moeten wachten. Daarna snel naar huis en meteen het bed in gedoken. Lekker op tijd. Dat was ook wel nodig want...

Dantabai

Vrijdagochtend 6.30uur: PIEP PIEP PIEP PIEP PIEP PIEP!
Ondanks dat ik wel een beetje suf was besefte ik vrijwel meteen: we gaan op onze laatste trip! Dit keer als bestemming Danta Bai ‘het geruis van de stroomversnelling'. Ilse en Eva waren hier om 8uur dus samen met Janne en Marije stapten we met z'n 5en bij Sharif in de bus. Even langs de ijsfabriek (hier kan je ijs kopen) en toen met een volgeladen bus naar Danta Bai. Na een leuke rit met lekkere muziek kwamen we rond 13uur aan. Het eten was nog niet klaar dus we zijn naar onze hut op het eiland gegaan. Een eiland is natuurlijk niet zomaar te bereiken. Een bootje? Nee hoor.. gewoon een boomstam! Een hele uitdaging dus maar ik moet zeggen, het lukte me nog redelijk! Heeft die salsa er soms voor gezorgd dat ik wat minder stuntelig en houterig ben? We hebben alle tassen over de boomstam gekregen en niemand heeft natte voeten gekregen.
Snel de bikini aan en daarna het water in. Heerlijk koel water maar vervelende stenen. Het water bleek vrij laag te staan en er zaten flinke rotsblokken erin. Een aantal tenen open gehaald maar toch heel fijn gezwommen. De stroming was best sterk en het was dus wel lekker om in die stroming te liggen. Tijdens het zwemmen kwam Julio langs om te vragen of we kwamen eten zodat we daarna konden beginnen met de eerste activiteit. We hebben lekker gegeten en daarna zijn we met de boot naar de overkant van het water gegaan. Daar kregen we allemaal een tuigje om en een handschoen aan om daarna over een smal trappetje gemaakt van boomstam naar boven te klimmen. Gelukkig twee sterke mannen bij ons dus we zijn veilig boven gekomen. Het was de tweede kabelbaan voor mij in Suriname dus ik had er alweer super veel zin in. Heerlijk om de wind zo te voelen en aan een kabel door de bomen heen te glijden! De laatste kabelbaan ging over een stroomversnelling en bracht ons naar het eiland waar ook onze hangmatten lagen. Deze kabelbaan heb ik ook op-de-kop gedaan, zo gaaf! Op het eiland was nog een touw waaraan we mochten slingeren en ons even Jane mochten voelen. Super leuk!

Bij terugkomst hebben we lekker relaxed en een beetje gezwommen tot we gingen eten. Er was zoals gewoonlijk weer heerlijk voor ons gekookt. Na het eten ging er een paar al snel naar bed maar samen met Marije en Eva heb ik nog een tijd regenwormen gespeeld wat uiteindelijk overging in gezellig kletsen en een hoop gelach.

De volgende morgen werd ik wakker en heb ik heerlijk mijn bikini aangedaan om vanuit mijn hangmat zo de stroomversnelling in te gaan en me even lekker te wassen. Daarna lekker ontbeten en ons omgekleed voor de boswandeling. Sharif had voor ons al een ‘overlevingspakketje' klaargezet: een flesje water, appel en een pakje koekjes. Het was een leuke wandeling door het bos waar we toch wel weer nieuwe dingen hebben geleerd. Onderweg kwamen we een erg mooie rups tegen, de pijlstaartrups. Hij was mooi helder van kleur en stak mooi af tegen de groene achtergrond van alle bomen en blaadjes.

Na een tijd gelopen te hebben kwamen we aan bij de rand van het bos. Hier zouden we opgehaald worden met een boot en terug gaan naar onze verblijfplaats. We hebben daar wat mensen opgehaald en zijn toen doorgevaren naar een Sula, stroomversnelling. Het was wel glad op de stenen en mijn tenen zijn er niet mooier van geworden maar het was heerlijk om daar te zijn. Na een lekkere verkoeling en een fotoshoot met z'n allen zijn we weer terug gevaren.

Ondertussen arriveerde een nieuw groepje meiden, 2 Belgen en 2 Hollanders. Ook allemaal stagiaires uit Paramaribo. Zij wilden ook graag slapen op het eiland en Janne en ik wilden eigenlijk wel een andere hut uitproberen dus zijn we met al onze spullen teruggegaan over de boomstam naar de andere kant.

Na het eten zijn we naar een dorpje gevaren waar een totaal ander leven is dan in bijv. Paramaribo. We hadden van te voren al vernomen dat er net iemand was overleden en dat de sfeer dus iets anders zou zijn dan normaal gesproken. Je zou denken dat iedereen verdrietig zou zijn maar het was een beetje vreemd. Toen we aankwamen werd net de kist in elkaar getimmerd en de mensen waren niet eens rustig of stil, soms juist het tegenovergestelde. Het was mooi om te zien hoe zo'n dorp eruit ziet en hoe de mensen leven.

's Avonds hebben we na het eten spelletjes gespeeld (regenwormen valt in de smaak!!) en daarna bij het kampvuur gezeten. Marije en ik waren de enige die iets konden pingelen maar helaas bakte ik er vrij weinig van. En ook als je het kon klonk het waarschijnlijk niet aangezien de gitaar vrij vals was. Helaas begon het al snel hard te regenen dus op dat moment zijn we weer onder het afdak gaan staan.
Janne en ik zaten op een bankje toen opeens een man van Dantabai ons aantikte en zei: jullie wilde deze nog vasthouden toch? Nou dat klopte. We hadden al de hele tijd gezegd dat we eindelijk wel eens vogelspinnen wilden zien. Onze wens kwam in vervulling. Bang dat we waren zijn we toch beide zo dapper geweest om dit lieve beestje vast te houden. Boi! Wat was dat ding groot! Ik vond het aan de ene kant erg leuk maar aan de andere kant was ik doodsbang.
Een tijdje later toen we lekker aan het dansen waren en er mannen van Dantabai muziek aan het maken waren, liepen de vogelspinnen ook op het plafond. Op de één of andere manier was mijn angst ervoor weg. Dieren waar ik normaal voor zou gaan gillen, vind ik hier nog steeds eng maar ik vertoon geen hysterisch gedrag meer zoals Paps me zou herinneren. Gaat het goed een beetje de goede kant op met me toch?

Uiteindelijk lekker geslapen in de hangmat en 's ochtends werden Janne, Jeroen en ik veel te laat wakker. Te laat voor het ontbijt, alles was op. We hebben zelf een eitje gebakken en broodjes gesmeerd en eigenlijk was het wel relaxt zo. Na een tijdje kwamen we de rest tegen en zijn we na het baden mee gegaan met Oom Donald, een man die jarenlang in Utrecht gewoond had! We gingen met ons groepje eerst boogschieten. Het was erg gaaf om te doen maar door de korte slaap (en misschien nog een klein beetje Borgoe in ons lijf) ging niet elke pijl in het bord. Hoe dan ook: het was erg leuk en stonden lekker in het zonnetje! Na het boogschieten zijn we een stukje het bos in gegaan. Daar hing een draad met allemaal petflessen eraan, gevuld met water. Met een luchtbugs mochten we allemaal op een eigen fles schieten. Wie het eerst zijn fles water leeg had, had gewonnen. Ik bakte er niet veel van helaas.. Eva was de winnaar!!!!

Terug gekomen bij de hut zijn we even gaan relaxen tot we konden gaan eten. Daarna snel de spullen ingepakt zodat we op tijd konden vertrekken richting Paramaribo. Het was natuurlijk weer een aantal uur terug rijden en het liefst wil je dan voor het donker het binnenland uit zijn. De bus werkte niet helemaal mee, maar na wat kansloos-geduw van Janne en mij en een rol tape is alles goed gekomen! Tot we net even op weg waren en lekker voort hobbelde over de weg. Opeens hoorde ik vreselijk hard gelach en ik keek achterom. Wat bleek? De achterklep was open gegaan en dus lagen al onze tassen verspreid over de weg. Eva sprong al snel lachend de bus uit en stond even later tussen een aantal tassen in met een onderbroek van Jeroen in haar hand die uit zijn tas was gevallen. Kodak-moment!

De terugreis verliep verder goed. We zijn onderweg nog even gestopt bij ‘het concert van de papegaaien' die we een aantal weekjes geleden ook hadden gezien toen we terugkwamen van een andere trip. In Paramaribo aangekomen (rond 21uur) hadden we weinig zin om nog te koken. Moe als we waren zijn we toen naar de KFC gereden om daar even onze maag te vullen.

Thuisgekomen zijn we op tijd gaan slapen en konden we terug kijken op een heerlijk weekend met een prachtige natuur maar vooral ook heel veel lol wat niet eens te beschrijven is!

Vorige week
Maandag
Salsa Semi2: laatste les!

Dinsdag
Zouk: laatste les! Wat een feestje blijft dat toch met die groep!
Daarna kwam janne me ophalen en zijn we naar het afscheidsfeestje geweest van Ilse. Zij zou de volgende dag weer terugvliegen naar het koude Nederland. Daarna lekker thuis geweest.

Woensdag
Een heerlijk relaxt dagje!

Donderdag
Dit keer geen gewone stagedag. We hebben vandaag op de craftbeurs gestaan. De leerlingen hadden afgelopen maanden hard gewerkt aan een aantal dingen die we deze dag verkochten. Verder waren er van iedere school stukje ingestudeerd. Wat was ik trots op onze leerlingen toen ze een liedje vertaalden naar gebarentaal incl aangeven van ritme d.m.v. dans! Wauw!!
's Middags hebben we lekker gezwommen bij Zin. Dit was al een tijd geleden dat we hier waren dus dat was wel weer lekker. We hoeven ons niet meer in te smeren want we verbranden ondertussen niet meer. Aangezien ik een hekel heb aan smeren, ben ik hier natuurlijk heel blij mee. Alleen mijn neus wil soms nog een klein beetje rood worden, maar dat is dan ook alles.

's Avonds moest ik afdansen voor Salsa Semi2. Het ging niet zo goed als ik had gehoopt maar toch heb ik het gehaald. Het ging dit keer allemaal anders en we moesten meer nummers dansen. Ook kregen we aan het eind allemaal persoonlijke feedback. Het komt erop neer dat ik een andere bril moet uitzoeken en wanneer ik een fout heb gemaakt sneller moet terug gaan naar de dans en niet in de fout moet blijven hangen. Verder volg ik goed en de dans was over het algemeen prima. Nou daar ben ik wel blij mee! Bij thuiskomst even lekker rustig aan gedaan en opeens was ik in slaap gevallen. Toen ik wakker werd zag ik dat het al vrij laat was maar ik had met Janne afgesproken om samen met taxi naar Havana te gaan. Janne opgezocht en na wat wikken en wegen toch beide besloten om nog een leuke avond bij Havana te hebben aangezien we niet meer heel vaak de kans krijgen! Ik heb een wel rustig avondje gehad. Had niet zoveel zin om te dansen en vond het binnen ook wat benauwd. Daarom met Jeroen en Sharif (en mensen die aan kwamen waaien) lekker buiten gestaan en gekletst.

De volgende dag weer naar stage. Zoals we al gewend zijn: weer geen gewone dag. Vandaag vierden we kinderdag (soort van sinterklaasfeest) en de dag van de gehandicapte mens. De peuterschool ‘de papegaaitjes' en de blindenschool kwamen naar het terrein van de Kennedystichting om hier samen met ons een feest te vieren. We hebben wat liedjes gezongen en een aantal kinderen hebben weer een leuk optreden gegeven. Later mocht iedereen nog een rondje in een Limousine rijden en kwam er nog een bressband. Nou, die kinderen dansen me eruit hoor! Iedereen: jong/oud, dik/dun, klein/groot, jongen/meisje, man/vrouw kan hier geweldig dansen. Het schudden van de heupen zit er al vanaf kleins af aan in.

's Avonds moest ik afdansen voor Zouk. Ik heb niet alle lessen gevolgd van de cursus maar had er wel vertrouwen in dat het moest gaan lukken. Mijn vertrouwen werd bevestigd toen ik op de lijst zag dat ik het behaald had. Yeeeh! Na zouk ben ik samen met Janne naar Zus en Zo gelopen. Daar was Eva samen met 3 andere meiden aan het eten. We hebben daar even gekletst en zijn toen met de taxi naar huis gegaan. Janne is nog uit geweest maar ik had zin om even lekker een avondje thuis te zitten.

Zaterdag
Lekker vroeg opgestaan om samen met Janne en Eva naar de Centrale markt te gaan. Dit is voor een groot deel overdekt. Hele hallen vol met vooral fruit, kruiden en vis. Ook waren er wel andere snuisterijtjes te koop. Eva had al tassen vol fruit dus is na een tijdje richting huis gegaan. Janne en ik zijn toen nog even het centrum in gegaan. We moesten ook nog Sinterklaascadeautjes kopen dus dat kwam mooi uit!
Thuisgekomen is het de hele middag slecht weer geweest. We hebben dus thuis gezeten. 's Avonds hadden we afgesproken naar de BBQ van de dansschool te gaan. Dit was vlakbij ons huis dus Eva en Anne zijn hierheen gekomen met de taxi en we hebben toen gelopen naar het huis van Yche (dansleraar). Iedereen moest wat meenemen dus we zijn onderweg gestopt bij de chinees (onze vaste supermarkt). Daar hebben we wat drinken, chips en lolly's gehaald. Het voelde een beetje als een aantal jaren geleden: ‘indrinken voor we gaan stappen'. Haha!
De BBQ was erg gezellig! Ik heb niet veel gedanst maar wel lekker gekletst. Daarna werden we uitgenodigd voor een andere BBQ. Ditmaal één op straat aan het water. De BBQ was ter gelegenheid van 5jarig bestaan van een capoeira-groep. Ze gaven ook nog een leuke show weg dus Loes was blij! Verder heb ik daar voor het eerst kaaimannenvlees geproefd. Hoe het smaakt? Het lijkt op kip maar dan taaier. Dit klinkt misschien niet echt aantrekkelijk maar het was heerlijk!

Zondag
Op zondag zijn we op tijd opgestaan. Het huis een beetje klaargezet en Janne heeft zelfs gedweild! Daarna naar de Chinees voor wat boodschappen en ijs. Hier in Suriname is het normaal dat er op feesten, festivals, verjaardagen drinken in boxen met ijs liggen of dat je los ijs hebt om in je drinken te doen. We hebben dus twee zakken ijs gehaald en een ijsbox van iemand geleend! Goed ingeburgerd toch?
Rond 14uur kwam iedereen hier met wat lekkers te eten en te drinken en 4 cadeautjes. Met al deze cadeautjes op een grote stapel hebben we een dobbelspel gespeeld. Een gezellige middag!! De sinterklaascd die we van pap en mam hadden gekregen via post heeft ook opgestaan. Wat een gezelligheid. Toch was er niet helemaal de sfeer van Sinterklaas aangezien iedereen zich kapot zweette met zoveel mensen in de huiskamer. Was eigenlijk ook veel te warm om binnen te zitten maar goed.. al met al: een super leuke dag!

's Avonds was er Latin on Sunday bij Broki. Dit is elke maand één keer en heeft altijd een thema. Dit keer was rood/wit het thema. Samen met Dana ben ik erheen geweest en ik heb zo goed als de hele avond gedanst.

Gisteren en vandaag weer lekker op stage geweest. Verder geen spannende dingen nog op het programma. In Nederland is het ook spannend hoorde ik. Sneeuw en extreme kou.. ik kan me er nog even geen voorstelling van maken. Gelukkig. Vanaf vandaag nog precies 2 weken en dan zit ik met Janne in het vliegtuig richting de kou, maar ook naar mensen waarvan ik het tof/fijn/leuk vind om ze weer te zien. Tot die tijd geniet ik hier nog van alles!!

Brasa, Loes

Ps. Je kent die advent-choco-kalenders toch? Ok.. lees mijn titel nog eens dan.
Ps. Ja, ik ben al voorbij de 31^e *bloos*

Over de helft...

Vrijdagmorgen 8.00uur. Een busje vol bakra's van verschillende stagewoningen en studies samen op tour naar Bigi Pan. Wat krijg je dan?

• - Mensen die uit de boot vallen
• - Genieten van de prachtige vogels
• - Spanning bij benadering van elke kaaiman
• - Vissen die het leuk vinden om in je boot te springen
• - Vrouwvriendelijke stop. Lees: poging tot behalen van Guinness Book of Records.
• - Groep raakt bijna alle vingers kwijt.
• - Blub tussen je tenen
• - Caipirinha!

Nieuwsgierig geworden? Ja toch? Lees verder toch.. Doe nuh!
(Ik laat jullie even meegenieten van het geweldige taaltje!)

Voor ik begin over onze laatste trip, zal ik nog even kort wat andere dingen vertellen. Het leukste altijd voor het laatst bewaren zeggen mensen altijd. Een andere reden is dat ik zo hier en daar wat leuke dingen ben vergeten te vertellen. Dus ik zal het even inhalen. Ondertussen besef ik dat kort-van-stof niet helemaal in mijn straatje ligt en ik heb me er maar bij neer gelegd. Weer een illusie minder!

Bezoek van onze stagementor
31 oktober tot 6 november is Adde op bezoek geweest in Suriname. Het was erg leuk om hem te zien en fijn om onze ervaringen te kunnen delen. We maken toch heel wat mee! De verhalen van stage staan niet altijd op onze blogs maar ik zal jullie zeker bijpraten bij terugkomst. Hij heeft een aantal lessen geobserveerd en hierdoor merkte ik dat ik wel weer even een heel goed gevoel heb gekregen. Hij weet als geen ander hoe het is om te wennen aan het onderwijssysteem, de cultuur en de samenwerking in Suriname. Dus Adde.. als je dit leest: bedankt voor je komst!

Viering 64jarig bestaan Kennedystichting
De school bestond dit jaar 64jaar. Dit werd gevierd met een dienst in de zaal. Janne en ik kregen van te voren de vraag vanuit de school om een gedicht voor te lezen, één in gesproken Nederlands en de ander ondersteunde dit met gebaren. Het was leuk dat de school ons hiervoor heeft gevraagd!
Er kwam een priester die de dienst verder verzorgde. We hebben heel wat gezongen! Ondanks dat ik zelf niet vanuit een geloofsovertuiging leef vond ik de sfeer die er tijdens de dienst was erg prettig. Het samen zijn deed wel iets met de collega's en leerlingen, en dus ook met mij. Natuurlijk was er heerlijk zoete taart aanwezig en zoete stroop (limonade). Aan het eind van de dienst kregen twee leerlingen een hoortoestel die waren gefinancierd door de Lion Club. Groot feest dus.

Sportdag
Vorige week vrijdag hadden we een sportdag samen met een aantal andere scholen uit het speciaal onderwijs. Janne en ik waren gevraagd om mee te gaan en daar te begeleiden en te tolken. Busje vol kinderen en leerkrachten op weg naar ‘het stadion'. Daar aangekomen was er een openingsspeech door een vrouw van de organisatie. Verder waren een aantal ministers aanwezig die nog kort een praatje deden en niet te vergeten: the first lady, ofwel de vrouw van Bouterse. Het was leuk om te tolken maar wel enorm pittig!
De hele ochtend lekker gesport en lol gehad met de kinderen. Het was leuk te zien dat de kinderen toch zoveel plezier hebben in het bewegen ondanks de warmte. Een vermoeiende dag maar wel heel erg geslaagd! Ik had nog een gesprek met de minister gehad over gebarentaal. Hij heeft mijn mailadres genoteerd dus ik hoop dat ik met het gesprek iets heb kunnen bereiken. Het besef van het nut van gebarentaal is er hier namelijk nog niet altijd bij iedereen. Hij wil iets gaan doen om meer tolken in Suriname te hebben. Ik ben benieuwd naar de uitkomst.

Loes en Janne in klederdracht
In Suriname zijn er verschillende volksgroepen, de voornaamste: hindoestanen, creolen, bosnegers (marrons), javanen, chinezen, indianen etc. Allen natuurlijk met eigen feesten, normen, waarden en natuurlijk kleding. Dat laatste is natuurlijk al wel te zien op straat, maar nog leuker is om het zelf een keer aan te mogen! Bij Nienke en Niamh thuis kwam er een vrouw met verschillende setjes. Met een groep zijn we allemaal omgetoverd tot iemand uit een bepaald volk. Janne en Nienke als creool en Niamh en ik als indiaan. Wat hebben we gelachen! (Zie foto's)

Bigi Pan.
Vrijdag zijn we dus vertrokken in een busje richting Nickerie. Onderweg hebben we nog wat boodschappen gedaan en toen vertrokken we echt. Niet iedereen kende elkaar maar het was een gezellig groepje meiden, oh ja.. en Sharif en de buschauffeur. Onderweg zijn we nog gestopt bij een fruitkraampje om wat onbekende vruchten te proeven. Ook hebben we met rietjes uit de kokosnoot gedronken en daarna het vruchtvlees gegeten. Nu ben ik geen fan van kokos maar een aantal hebben er van genoten! Om 13.00uur kwamen we aan bij de markt in Nickerie, helaas te laat om de markt nog echt te mogen meemaken. We konden wel even naar de wc en daarna hebben we genoten van een heerlijke beker schaafijs!

Na de markt zijn we met de bus naar de plek gereden waar we zouden overstappen in bootjes. Alle spullen moesten natuurlijk van de bus in de boot dus we hebben, praktisch als we zijn, een slinger gemaakt en hebben alles doorgegeven. Zo gepiept! Snel de bootjes in want we hadden wel zin in een lekkere boottocht na die lange rit in de bus.
BigiPan is trouwens een uitgestrekt gebied met een hele mooie natuur. Er zijn veel soorten vogels te spotten en ook in het water leeft natuurlijk het één en ander. Daarover straks meer.
Tijdens de boottocht zagen we een kaaiman. We zijn er naar toe gevaren en op het moment dat we ernaast stonden besloot de bootman van de andere boot de kaaiman te gaan vangen. Hoe dat gaat? Nou gewoon met je blote voeten het water in, rustig lopen tot je dichtbij genoeg bent en dan pakken. Helaas had de kaaiman het door en hij vluchtte. Iedereen die in de boot was gaan staan om het goed te zien dook van schrik allemaal één kant op. Je raadt het al *plons*! Het had mij kunnen over komen maar dit keer was het een meisje voor me. Ze hing nog half in de boot en pas nadat we haar helemaal in de boot hadden gekregen konden we onze zenuwen wat weg lachen.
Snel door naar onze verblijfplaats! Na een paar begroeide stukken kwamen we uit op het grote meer. Wauw! Midden in het meer stonden een 4-tal huisjes waarvan één onze verblijfplaats was. Prachtig!

Daar aangekomen hebben we heerlijk gegeten. Complimenten voor Stefanie, zij was de vrouw die ervoor heeft gezorgd dat we het hele weekend erg hebben genoten van al het eten! Snel de hangmatten opgehangen en toen weer terug de bootjes in. We hebben een visnet uitgezet en een ander visnet leeggehaald. We mochten de boot uit en het water ingaan. Ik ben nu in Suriname dus ik dacht: ik doe alles maar wat mogelijk is. Dus op het moment dat ik uit de boot spring en in het water spring voel ik het al.. blub tussen mijn tenen! Ik ben echt niet alleen zwembaden gewend maar dit heb ik nog nooit gehad. Ik zakte zeker 40 cm weg op sommige stukken. Vreemd om te lopen in het water wat voor mijn gevoel dieper leek dan het was. Tijdens de verdere boottocht heb ik echt genoten van alle verschillende vogels!

Bij de hut ging de zon onder en zochten de muskieten ons met grote massa op. We hebben in de hut gezeten met een aantal muskietenkaarsen om ons heen. Lekker een beetje in de hangmat gezeten met Nienke en gekletst. Rond 22.00uur was er heerlijke soep gemaakt en ik heb het op de vlonder buiten gegeten. Het was stil op het water en dus een geweldige plek om te eten. Na het eten zijn we ons allemaal gaan klaarmaken voor de jacht op de kaaimannen. Dat betekent: volledig insmeren met Muskita en daarna zoveel mogelijk kleding aan zodat ze zo min mogelijk kans hebben. Nu ben ik vaak niet als eerste de pineut, maar je weet maar nooit.
Tijdens de jacht op de kaaimannen bleek het erg licht te zijn waardoor de kaaimannen ons konden aan zien komen. Dit maakte het bijna onmogelijk om ze te vangen. Al eerder hebben we een kaaimannen tour gedaan, maar daar maakten ze gebruik van een stok met lus om er één te vangen. Nu probeerden we de kaaiman op zijn kop te slaan met een groot mes in de hoop dat ze meteen dood waren en we hem in de boot konden tillen. Helaas. Na een paar pogingen hielden we het voor gezien. Toch vond ik het leuk! Het blijft spannend om te zoeken in het donker naar de glimmende oogjes van een kaaiman. Nog leuker: als je er zelf één hebt gevonden!

Terug bij het kamp heb ik nog genoten van de Caipirinha (drankje met lemon) die Sharif had gemaakt. Met Niamh en Sharif nog een tijdje gekletst en toen heerlijk mijn hangmat in gedoken.
In diezelfde hangmat deed ik de volgende morgen om 6uur één oog open, daarna de tweede.. zonsopgang! Met slaperige oogjes heb ik gekeken naar hoe de zon op deze mooie plaats op kwam. Daarna nog even heerlijk geslapen.

Zondag heb ik lekker geluierd tot ik bedacht dat het wel leuk zou zijn om even te zwemmen. Eva was zo gek om mee te gaan. Wat bleek. Het was zo ondiep dat ik soms met mijn buik op een modderbank belandde. Niet ideaal dus en het had ook niet de meest lekkere geur. Maar goed, ik was er toch al in dus toen hebben Eva en ik maar een spontaan moddergevecht gehouden. Ja vies ja, maar lol dat we hadden! Daarna lekker op de vlonder gezeten. En het kon niet beter! Het begon heel hard te regenen. Ik heb snel mijn shampoo gepakt en heb in de regen in bikini gedoucht. Wat voelde ik me daarna schoon, heerlijk.
's middags nog een boottochtje gemaakt. Nou, dat was wat. We hadden al zaterdag ontdekt dat vissen in de boot springen vanuit het water. Met allemaal meiden levert dat natuurlijk een hoop gegil op. Daarna hadden we ook nog een krab in de boot. Nadat Sharif de scharen eraf had gehaald waren we minder bang en het eindresultaat: een fotoshoot met mr. Krab.

Rond 15.00uur hebben we weer alle spullen in de boten gepakt en zijn weer teruggevaren naar de plek waar we over kunnen stappen op de bus. Het slinger-systeem weer ingezet om de spullen terug te krijgen in de bus en het ging dit keer alweer een stuk sneller. We zijn onderweg nog gestopt bij een dijk. Het had wel veel weg van Nederland. Daarna allemaal weer in de bus, er stond ons nog een lange rit te wachten. Deze werd nog langer toen bleek dat ons busje alleen nog maar in de 4^e versnelling kon rijden. Dat lukte in het buitengebied prima maar voor Paramaribo zou het problemen opleveren. Onderweg stond er een andere bus klaar waarmee we verder zouden gaan. Opnieuw iedereen in een slinger en alles overpakken. Je zou denken: moet geen probleem zijn maar wij meiden nemen natuurlijk niet alleen het hoognodige mee. Haha!
In de nieuwe bus verder op weg naar huis. Het was erg gezellig! Het leek wel een discobus. De mensen die nog wakker waren lekker aan het genieten van de muziek en Caipirinha. Oh en ik vergeet het haast te vertellen. Er waren een aantal meiden die naar de wc moesten. Natuurlijk geen wc te bekennen in de middle of nowhere. Resultaat: een groep meiden allemaal op rij in de berm in alleen het licht van de maan. Het moet er niet uitgezien hebben! Toch denk ik niet dat we ermee in het Guinness Book of Records komen. Helaas. Wie helpt er volgende keer mee?
Kortom: ik had een gezellig en relaxt weekend gehad waardoor we de stageweek weer relaxt konden beginnen!

Salsuri
Afgelopen woensdag was de opening van Salsuri, hét salsafestival van het jaar! 5 dagen lang zijn er allemaal activiteiten rondom verschillende Latindansen. Woensdag naar het openingsfeest geweest bij 't vat, gezellig wat gedronken en gedanst. Donderdagavond bij Havana een aantal internationale (prof)dansers mogen bewonderen en daarna lekker zelf gedanst.
Wel leuk om te vertellen: ik heb ooit met Mariëlle een cursus salsa ladystyling gedaan in Zutphen. De dansleraar (Jeroen) kwam ik dondermiddag in het winkelcentrum hier in Paramaribo tegen. Wéér voor mij een bevestiging van dat de wereld zo klein is! Hij is hier 8 dagen voor Salsuri en danst mee met één van de shows. Erg leuk en gezellig om weer even samen te kletsen en te dansen.
Gisterenavond was er een salsa-cruise. Allemaal salsaliefhebbers op een boot op de Surinamerivier. Wat een feest! Het was super mooi om te zien hoe iedereen danst en zoveel plezier hier uit haalt. Als ik zag hoe iedereen danst voelde ik me nog wel een beginner maar.. ik besef ook dat zij ooit zo begonnen zijn. En ik ben in vergelijking met mijn eerste les geloof ik wel een stuk soepeler geworden haha! Gisteravond nog wat tips gekregen van Jeroen dus ik kan weer lekker verder oefenen. Na de super gave boottocht kwamen we weer aan bij de pier, waarna Eva, Amir, Dana, Janne en ik weer in de kikkerauto naar huis reden.

Ik vergeet het bijna te vertellen maar.. ik heb weer vlechtjes! Dit keer anders dan de vorige keer. Het is nu ingevlochten op mijn hoofd. Jennifer heeft het samen met haar nicht ingevlochten. Gelukkig hoefde ik niet zo lang te zitten.

Foto's zal ik er vandaag of morgen opzetten.. nog even wachten dus! :D

Verder: iedereen bedankt voor de kaartjes en berichtjes op internet! Blijft leuk!

Brasa, Loes

Waar een berg is, is ook een dal!!

Afgelopen weekend zijn we voor het eerst echt het binnenland van Suriname in geweest. Met totaal een groep van 10 personen zijn we met twee busjes op vrijdagmorgen vertrokken. Normaal gesproken zijn we op vrijdag gewoon op stage, maar Bouterse had een paar dagen van te voren besloten om een er een nationale (hindoestaanse) vrije dag van te maken. Het hele land was dus vrij, iedereen met gemengde gevoelens. Wij waren wel erg blij want op deze manier konden we 3 dagen lang genieten van alles wat in het binnenland te zien was.

Wel leuk om even te weten, de groepssamenstelling was:

• Als eerste natuurlijk: Loes en Janne. Zonder ons konden jullie niet van dit verhaal en de toffe foto's genieten.
• Dana: ons huisgenootje, bijnaam: zonnestraaltje
• Niamh en Nienke: ook wel bekend als N&N. We hebben hen al in NL ontmoet en we zien elkaar regelmatig.
• Henk en Daan: voor de mensen die het niet weten, het zijn de vader en broer(tje) van Janne. Ze zijn hier vorige week donderdag aangekomen en hebben dus meteen al een toffe trip meegemaakt.
• Sharif: huisbaas en tevens touroperator
• Jan en Jennifer: medetouroperator + vriendin die voor alle maaltijden heeft gezorgd

Totaal kom je dan als het goed is op tien. Enfin, waar was ik gebleven? Vrijdag vertrokken we dus in twee busjes naar het binnenland. Om 8uur was de planning, werkelijk vertrek zal een Surinaams trekje hebben gekregen... half 9 misschien?
De bus van Jan en Jennifer zat vol met eten en drinken, dat mag natuurlijk niet ontbreken. Ons busje zat vol met mensen en muziek. Goede verdeling leek ons zo. Tijdens de weg naar Berg&Dal (onze eerste bestemming) vertelde Sharif het één en ander over de dingen die we tegen kwamen. Bauxiet, stroompalen waarop de afstand naar Paramaribo te zien was, de wolkjesfabriek en ga zo maar door. Ondertussen hebben we een aantal wielrenners toe gesist zoals normaal altijd andersom gebeurd, en daarnaast genoten van de muziek en het hobbelen. Na een redelijk goede weg (asfalt!) kwamen we aan bij Berg en Dal. Dat zal zo'n 2 uur later geweest zijn. Wat een prachtige omgeving! Een groot meer met natuurlijk ook een berg. Even een lekker ontbijtje voor de energie en daarna was meteen de eerste activiteit: Hiken. We hadden een geweldige gids, genaamd Hans. Hans was net een ratelend informatieboek. Begint met praten, kent geen spaties, houdt van het woord ‘ja' en eindigt zijn zin standaard met ‘laten we nu verder lopen ja'. Ofwel: een komische man die ons veel wist te vertellen! Een mooie maar wel wat zware beklimming. Hij vertelde over de geschiedenis en de natuur en na zo'n anderhalf uur hiken kwamen we weer aan bij onze hut. In de hut weer lekker gegeten. Ik kon eigenlijk niet wachten want na het eten zouden we beginnen met de instructie voor de kabelbanen. In het gebied zijn namelijk verschillende kabelbanen. We zouden een route nemen met in totaal 9 kabelbanen met verschillende afdalingen/niveaus. Spannend!

Na het eten kregen we allemaal gordels om en een helm op. Een korte instructie op een proef-kabelbaantje werd gegeven en we konden even oefenen. Wel zo belangrijk gezien de techniek die je toch even moet weten. Nou, ik kan je vertellen.. mocht je ooit in Suriname komen: het is de moeite waard! Het is prachtig om met snelheid door de bomen heen te glijden, heerlijk! Zeker de grote oversteek over de Suriname rivier was geweldig. Het was een lang stuk en je vloog over het water. Ook de laatste kabelbaan was leuk want deze was erg lang en daarom was er tijd om op-de-kop van de kabelbaan te gaan en het laatste stuk weer terug te hangen naar hoe het moet. Het was spannend maar het gaf een echte kick!

Terug bij het kamp weer even wat eten en drinken en gezellig kletsen, tot we werden opgehaald voor het Kajakken. Met nog een gezinnetje zijn we allemaal de Suriname rivier op geweest om daar uiteindelijk in een vertakking verder te kajakken. Snelheid zit er niet bij, wel is enige stuur/roei-techniek gewenst om niet tussen de lianen en takken terecht te komen. Op de terugweg nog even een wedstrijdje op de Suriname rivier en toen zat het erop. Een actieve dag met echt geweldige activiteiten! Vroeger had ik hoogtevrees en nu glij ik van een beste hoogte ondersteboven van een kabelbaan. Tof toch?

Nadat alle spullen weer in de twee busjes waren geladen gingen we op weg naar de volgende locatie namelijk de Brownsberg. Het was al schemerig en later zelfs donker toen we een enorm stuk de berg op moesten, vol bochten, langs een afgrond en op een extreem slechte weg. Gelukkig hadden we allemaal wel wat vertrouwen in Sharif want anders zou ik gillend in die bus hebben gezeten. Wat een tocht! Enorm genoten van alleen al de beklimming naar boven. Bij onze hut (dak op palen) hebben we onze spullen uitgepakt en de hangmatten opgehangen. We worden steeds vaardiger in het ophangen met de juiste (simpele) knoop van de hangmat! Geen klamboe dus we hoopten op weinig beestjes die nacht.

's Avonds lekker gegeten en na een drankje en wat gezellig kletsen zijn we naar onze hangmatten vertrokken. Het slaapt heerlijk vind ik en het was erg leuk om te horen hoe de brulapen (ze zijn niet heel groot maar ze maken echt enorm lawaai) steeds dichterbij kwamen tot naast ons kamp!

Zaterdagmorgen was ik blijkbaar niet wakker te krijgen. Ik was ver weg in slaap. Uiteindelijk is het toch gelukt en kon ik meteen aanschuiven bij het ontbijt. Ik ben geen fan van ei maar ik heb nu toch wel heel erg genoten van de heerlijke roerei!
Na het ontbijt splitsten we ons op, aangezien Nienke en Niamh de geplande route al eerder hadden gelopen. Daarom gingen zij samen met Jan en Jennifer op pad. De rest ging op weg naar de Irenevallen en Leovallen.

De heenweg was vooral afdalen. Er zaten wel steile stukken tussen dus onze schoenen waren zeker niet overbodig! Onderweg vertelde Sharif veel over de natuur, de planten en bomen die in dit gebied leven. Eigenlijk zijn we maar weinig dingen tegen gekomen die overeen komen met de natuur in Nederland. Dus: we zijn een stuk wijzer geworden!

Leuk om te weten was dat lianen niet van boven naar onderen groeien maar juist vanaf beneden. Dus voor iedereen die dacht dat Tarzan altijd aan lianen zwaaide: helaas. Zet die droom uit je hoofd. Dit zijn géén lianen maar luchtwortels.

Eenmaal bij de Irenevallen aangekomen was het onwijs mooi. Het was niet druk dus dat was heel erg leuk. Er was niet heel veel water aangezien het momenteel hier droogseizoen is, maar gelukkig was er nog genoeg om ons water bij te vullen (drinkbaar!) en er even lekker onder te staan. De terugweg was een stuk zwaarder. Het viel me behoorlijk zwaar om de bult weer op te komen. Gelukkig mochten we allemaal ons eigen tempo lopen. Janne heeft al een tijdje behoorlijk last van hoesten dus we konden een beetje achteraan lopen. Tussen door was ik nog even naar de Leovallen afgedaald maar op ¾ van de afdaling toch maar weer naar boven aangezien er ook een grote groep mensen aan kwam. Op het rechte stuk kon ik lekker lopen en genieten van alles om me heen. Wat was ik blij toen we boven waren! Het voelde echt wel als een overwinning!

Terug bij het kamp heb ik genoten van het uitzicht over het stuwmeer, de laatste locatie waar we heen zouden gaan. Iedereen gedoucht en wel, alles ingepakt en weer terug de bus in om naar Ston Eiland te rijden, een schiereiland aan het stuwmeer.

Daar aangekomen was het opnieuw een pracht locatie. Een hut naast het water bleek van ons te zijn en we konden daar onze hangmatten ophangen. Even genoten van de omgeving en de zonsondergang. Daarna heb ik bij het huisje waar er gekookt werd gezeten en ontdekt hoe simpel ik normaal gesproken kook. Uiteindelijk heb ik geholpen met kip-pluizen. Er wordt hier veel kip bereid met bot en al, maar dit keer mocht ik de botjes eruit halen. Feest! (lees: ik houd niet van kluiven) Uiteindelijk heerlijk gegeten en 's avonds lekker wat gedronken en geouwehoerd met de groep.

De volgende dag werd ik wakker van de wekker. We wilden graag de zonsopgang zien aangezien we deze de vorige ochtend hadden gemist (wekker die een uur te laat af ging). Het was super mooi om te zien hoe de zon op kwam bij het stuwmeer. 's Middags genoten van een boottochtje. Onderweg bij een mini-eilandje gestopt om daar lekker te zwemmen. Nog even een dubbel check of niemand wondjes had waar de piranha's op af zouden komen. Gelukkig! We konden zwemmen haha!
Na lekker gezwommen te hebben gingen we nog een stuk varen. Aangekomen bij een waterval bleek deze droog te staan aangezien het hier momenteel droogseizoen is. Eigenlijk vond ik het niet zo erg want nog leuker was dat we nu met blote voeten naar boven konden klauteren. Soms voel ik me hier wel een aapje! Heerlijk de hele dag op blote voeten kunnen lopen terwijl ik me besef dat half Nederland op UGGs rondloopt.
Toen we weer bij de boot terugkwamen gingen we met kleine visjes vissen naar piranha's. Spannend! Na een tijdje proberen had Nienke een grote gevangen. Sharif heeft hem van de haak afgehaald en in de boot gegooid zodat we hem mee konden nemen. Later ving de vader van Janne nog een kleinere. Helaas, ik had er geen maar gelukkig wel veel lol gehad tijdens het vissen. Net zo belangrijk toch?

Weer terug bij het kamp hebben we nog even een fotoshoot gehouden met de Piranha's die ondertussen waren uitgedroogd en met de look-a-like Joran van der Sloot.

In de middag nog lekker gerelaxt in het water en aan het water in de hangmat. Heerlijk relaxt! Rond 5uur hebben we alles ingepakt en zijn we op weg gegaan naar huis. Onderweg stopten we nog voor een concert met 200 muzikanten. Bleek er een plaats te zijn aan de kant van de weg waar heel veel papegaaien op dat uur samenkomen en een enorm kabaal maken. Super mooi om te zien en te horen. Leuk om te weten is dat deze dieren erg trouw zijn, ze vliegen altijd met z'n tweeën en als ze met drie vliegen is daar het kind bij. Genietend van de busrit terug keek ik terug op een geweldig weekend waarbij ik grenzen zeker heb verlegd maar vooral erg heb genoten!!

Keer op keer hetzelfde liedje

Eerst ben je aan het wachten
Tot je de gelukkige bent
Je wordt gekozen uit zo velen

Eenmaal thuisgekomen krijg je het koud
Niet een beetje koud
Nee.. ijskoud

De volgende ochtend mag je de hitte weer in
Alles voelt aanalsof je aan het dooien bent

Totdat ik iets kleverigs voel , iets zoets
De ruimte waar ik dan moet wachten is klein
Het is donker, ik krijg weinig lucht

Lang lig je daar te wachten
Tot je weer wordt bevrijdt

Helaas.
Iedere keer weer beleven mijn familie en ik het opnieuw
Keer op keer hetzelfde liedje
We hebben vernomen van de Nederlandse kant
Dat het vroeger met regelmaat daar gebeurde
Ligt het dus niet aan Suriname?

Na een aantal uren in de hitte zonder al teveel lucht
Denk ik: nog een minuut langer houd ik niet vol
En precies op dat moment
Als ik dat denk, dan word ik bevrijd

Maar dan is het toch nog te laat.
Ik word alsnog met een paar happen opgegeten

Groetjes,

het brood van Loesje

dat nooit verder komt dan de bar in de keuken en dus nauwelijks de Kennedyschool heeft gezien, zoals eigenlijk wel zou moeten

Mam? Kan je net als vroeger mijn brood langsbrengen? *bloos*

In the pocket!

Er is weer een week voorbij in het mooie Suriname. De teller staat op 4 weken die voor mijn gevoel voorbij zijn gevlogen. Natuurlijk mis ik Nederland af en toe maar ik krijg steeds meer het gevoel dat ik hier echt veel kan betekenen op mijn stage en daarnaast een hele fijne tijd heb naast mijn stage-uren. Het is jullie misschien opgevallen dat er weinig te lezen is over mijn stage, maar we doen ondertussen genoeg ;)

Ik was in mijn vorige verhaal gebleven bij woensdag. Huisgenootje Toets gaf die avond een afscheidsfeestje voor een groep mensen. Amir heeft uren in de keuken gestaan om een heerlijk diner in elkaar te zetten, gelukkig sprongen hier en daar wat mensen bij. Ik heb me een beetje bemoeid met de salade maar veel meer heb ik niet meegekregen van de voorbereidingen. Ik voelde me een beetje slapjes en heb daarom een paar uurtjes geslapen en ben iets later aangeschoven bij het feestje. Slapen en veel drinken heeft wel geholpen want ik voelde me al snel weer fit. Gelukkig maar want tijdens het laatste avondje met Toets is het wel zo leuk om er nog bij te zijn. We waren met best een grote groep: huisgenootjes, Sharif, Charlotte, Sjoerd, Amir, collega's Amir, Greg, Marjolein, Lydia, Benjamin en later nog Jeroen en Mike. Nou een gezellige groep dus! Na heerlijke kip van de BBQ en wat salade had ik genoeg gehad.

De volgende dag zou Toets weggaan en Janne en Dana zouden samen met Amir haar gaan wegbrengen. Zelf wilde ik graag mee maar eind van de middag begon mijn salsa-les. Na stage pikte Amir Janne op van stage en ik zou met taxi naar huis gaan. Even met Janne gewacht tot ze kwamen omdat Toets ondertussen mijn reserve-bril geleend voor de laatste 2 dagen. Ze heeft ongeveer dezelfde sterkte en haar bril was door midden gebroken. Wel prettig om mijn reserve-bril weer terug te hebben voor die tijd. Uiteindelijk toch maar meegegaan omdat ook Dana voor salsa terug wilde zijn. Prima! Na een tijd in de auto (druk op de weg) kwamen we op de weg naar het vliegveld en alle auto's stonden stil. Er bleek een schoolbus te zijn gekanteld en er waren al veel kinderen afgevoerd naar het ziekenhuis. We zouden nog lang moeten wachten dus we zijn uitgestapt om te kijken bij de bus. Ondertussen kwamen er nog meer ambulances ons tegemoet rijden. Eenmaal aangekomen zagen we een bus helemaal dubbel gevouwen in een drooggelegen sloot liggen. Allemaal kleine tasjes en schoentjes lagen er bovenop. Ik vond het erg naar om te zien. Zover ik weet waren heel veel kinderen gewond maar geen is overleden. Op het vliegveld aangekomen gewacht tot Toets had besloten welke spullen ze in Suriname zou laten en wat ze mee zou nemen. Ze had een paar kilo teveel dus het was eventjes werk maar... het is gelukt! Afscheid genomen met een dikke knuffel, snel de bril van haar neus afgejat en zwaaien maar!

Op de terugweg ging het iets sneller. Even langs huis voor andere kleren en toen meteen door naar salsa. Na salsa even wat gegeten thuis en 's avonds door naar Havana. Met de logo's (die bijnaam hebben ze ondertussen.. ligt lekker in de mond), huisgenootjes en anderen een leuke avond gehad! Geen alcohol en een beetje op tijd naar huis doet wonderen, vrijdag weer fris en fruitig op stage.

's Avonds zijn we uit eten geweest bij Sarina, een restaurant vlakbij stage. We gingen hier eten met Nienke en Niamh. De tip kwam via via en het ligt best een eindje vanuit het centrum, toch de gok gewaagd en de taxi erheen genomen. Bij aankomst gingen we aan een tafel zitten maar na lang wachten kwam er niemand ons bedienen. Nienke besloot om het niet te gaan afwachten en nog geen minuut later kwam ze lachend terug. We bleken aan de kant van afhaal-food te zitten en niet in het restaurant. Aangekomen bij het echte restaurant was het een klein, knus paradijsje. Het eten was er heerlijk! Natuurlijk konden we niet alles op, maar aangezien het hier heel normaal is om het mee te nemen hebben we het laten inpakken. Lekker voor de volgende dag!

Na het eten hebben we de taxi genomen en zijn naar de verjaardag van Corine geweest. Ze vierde het bij hun woning (op de locatie van de Kennedystichting) samen met haar ouders en broertje die over zijn gekomen. Gezellig in de tuin gekletst en gelachen!

Zaterdag zijn Janne en ik lekker wezen zwemmen bij Zin. Al kort nadat we binnen waren kwam de nieuwe eigenaar ons een drankje aanbieden. Natuurlijk sloegen we dit aanbod niet af! En mam, we kregen het rechtstreeks van de barvrouw dus er kon niks in zitten haha. Een heerlijke Cocktail Strawberry incl. slagroom en chocoladesaus. Beter kon niet, zie je ons al zitten met een cocktail in het water? Verder de hele middag lekker bij het zwembad geweest en vooral in het water. En jaja.. voor het eerst goed verbrand! Dus.. de AfterSun maakte die avond en dagen daarna heel wat overuren.

's Avonds hadden we Men Cook Out op de planning staan, een evenement voor het goede doel namelijk Pink Ribbon. Tijdens dit evenement staan er in de tuin van een prachtig hotel verschillende kraampjes. Achter deze kraampjes zijn allemaal mannen heerlijke (surinaamse) gerechten aan het maken. We hadden van te voren kaartjes voor dit evenement gekocht bij een docent van stage. Ook de stagiaires van logopedie zouden meegaan. Het leek ons erg leuk om te kijken wat al die mannen kookten en vooral hoe het smaakte! Nou, de Hollandse mannen kunnen er een voorbeeld aan nemen. We hebben verschillende dingen gekocht waaronder een Roti-rol (blijft lekker!), een aantal hindoestaanse hapjes met chuckney en een schattig roze cakeje met daarop het symbool van Pink Ribbon. Het evenement had een erg gezellige sfeer en we hebben erg genoten van alles om ons heen. Wat vooral opvallend was, is dat er normaal gesproken overal veel bakra's (blonde stagiaires ;)) rondlopen, maar dit keer viel dat heel erg mee. Er waren vooral veel Surinamers. Oh wat ik bijna vergeet maar waar ik echt blij van werd: Parbo-bier. En niet zomaar uit een flesje of blikje.. nee nee.. van de tap! Heerlijk! Dat kom je in Suriname nauwelijks tegen dus wij hebben er heerlijk van genoten.

Zondag hebben we weinig gedaan. Lekker gerelaxt maar daarnaast wel nog een aantal dingen aan ons huiswerk voor school gedaan, moest ook gebeuren. Gelukkig heb ik nu airco op mijn kamer waardoor het een stuk beter gaat qua concentratie! 's Avonds weer lekker op het terras gezeten met roomies (incl nieuw huisgenootje Doortje) en wat andere mensen van hier.

Maandag was het weer een leuk dagje op stage. We hadden die dag een vergadering met de directrice en een paar medewerkers van stage. Tijdens de vergadering hebben we een aantal zaken besproken omtrent de gebarentaal op de Kennedyschool. We hebben gekeken naar de taakverdeling, de roosters en de doelen. Het was fijn om op deze manier alle ideeën en inzichten samen te laten komen en uiteindelijk met een aantal duidelijke en goede punten de vergadering te sluiten. Iedereen blijft erg enthousiast en oplettend en dat maakt het werken bij de Kennedyschool erg prettig. Ik heb echt het gevoel dat ik aan het leren ben. Is het niet op het gebied van didaktiek dan is het wel op het gebied van persoonlijke ontwikkeling. Iets wat natuurlijk altijd mooi is!

De rest van de week hebben we op stage lekker lesjes gegeven en geprobeerd om een rooster te maken wat goed samen valt met de logopedie-lessen en de reguliere lessen. Nog een behoorlijke klus! Respect voor alle roostermakers!

Woensdagavond waren we uitgenodigd bij Jeroen, de belgische Surinamer. Hij organiseerde een BBQ voor een vriend van hem. Ook al kende wij die vriend niet: Jeroen is al goed ingeburgerd hier in Suriname dus iedereen is welkom op z'n feestje. En het was gezellig! We hebben echt heerlijk gegeten. Kip, bami, komkommer etc om te smullen! Daarnaast een lekker koud Jupiler-biertje en het maakte het plaatje compleet. Wat trouwens onze nieuwe activiteit is: belgenmoppen zoeken op internet. De mop die elke keer weer leuk blijft en waarvan we hopen dat jullie er ook in ieder geval een beetje om kunnen lachen:

Er is een nieuwe dierentuin geopend in Europa. Ze hebben een hek om België heen gezet.

Maandagavond was alweer mijn laatste les van Salsa semi1. Nog even wat nieuwe dingen geleerd en gisteravond was dan eindelijk mijn test. Ik heb hem gehaald! Het was erg leuk om te doen en ik merkte dat ik in de afgelopen weken zeker veel geleerd heb. Dus: Semi1 in the pocket! Op naar Semi2. Daarnaast ga ik ook Zouk-lessen volgen, dit is een andere latin-dans. Hierdoor heb ik 4 keer per week dansles. Heerlijk! Het zou zomaar een nieuwe verslaving zijn haha!

Een lief bedankje voor de mensen waarvan ik een kaartje heb gekregen.. ik word echt heel vrolijk van de kaartjes die in de brievenbus liggen als ik thuis kom van stage. En..ze komen allemaal in mijn kamer te hangen! Zal binnenkort eens een foto maken zodat je kan checken of jouw kaartje is aangekomen ;-)

Ik vermaak me hier goed zoals jullie merken.. ik hoop jullie allemaal ook!

Heel veel liefs van mij

Ps. Ik heb bokbierdag echt zwaar gemist dit jaar, maar ik hoorde van thuis dat er genoeg mensen waren dus dat ze me vast niet hebben gemist ;)

Afro Bakra

De bekende woordjes ‘toch' en ‘nah' worden bij mij al een redelijke (slechte) gewoonte. Nah is het woord waar ik nog steeds vrolijk van wordt als ik het hoor. Maar de Surinaamse toch brengt mij in nog steeds te vaak in verwarring. Nederlanders gebruiken het woord toch nog best regelmatig. Dus het woord op zich is nog niet zo'n probleem. Het probleem ligt meer aan de betekenis van het woord in een zin en misschien ook wel de frequentie. Daardoor blijf ik me vergissen in het antwoord. Zegt iemand in Nederland het woord toch, dan bevestig je vaak het stuk wat ervoor aanwezig was. Hier zeggen mensen een zin met daar achter het woord toch en denk ik meteen: ‘mm ja dat zou kunnen maar ik heb geen idee' of ‘als-jij-het-weet-dan-zal-het-zo-zijn'.
Verkeerd antwoord dus. De reactie is niet nodig. Ook al ben je niet op de hoogte van de informatie, je bevestigt dus gewoon. Leuk stukje Surinaamse cultuur dus!

Op stage hebben we vorige week voor het eerst de kids gezien en zijn we iedere dag langs geweest in klassen om even kennis te maken en de leerlingen te observeren. Het onderwijs verschilt natuurlijk wel met dat in Nederland en dat is soms even wennen. Wel haal ik er mooie dingen uit. Zo zie je in Nederland schoolpleinen vol staan met speelgoed, lokalen vol met speelgoed en lesmateriaal en alles wat je nodig hebt voor een les kan je vrij gemakkelijk krijgen als docent. Hier staat het schoolplein niet vol met speelgoed maar vermaken de leerlingen zichzelf in de schaduw. De klaslokalen zijn vrij basic ingericht en ook het lesmateriaal is niet zo uitgebreid als in Nederland. Ik besef steeds meer dat je niet altijd heel veel materiaal nodig hebt om je lessen goed te kunnen laten verlopen. Door zelf creatief te zijn, kan je met weinig bestaand materiaal toch heel ver komen. Een mooi punt wat ik zeker mee terug ga nemen naar Nederland.

Salsa gaat steeds beter. Ik leer steeds meer hoe ik mijn passen wat mooier kan maken en natuurlijk heb ik genoeg goede voorbeelden om bepaalde bewegingen af te kijken. De Surinaamse dames kunnen er wat van hoor! Elke week heb ik 2x zelf anderhalf uur les en de basispassen blijf ik oefenen tijdens de les van Janne. Ik ga niet meer altijd mee omdat het wel handig is als ik kan koken voor als Janne thuis komt. Een kleine taakverdeling sluipt er dus al stiekem in haha!

Vorige week woensdag hadden we vrij van stage zodat we naar de vreemdelingendienst konden gaan. Dit kantoor is namelijk alleen ‘s ochtends open. Met een nieuwe stempel in ons paspoort mogen we nu blijven t/m 21dec. De taxichauffeur bracht ons erheen, het was best ver van hier, en heeft keurig op ons gewacht zodat hij ons weer terug kon brengen. We hoefden uiteindelijk niet heel lang te wachten dus dat was wel prettig. Eenmaal klaar bij de vreemdelingenpolitie grepen we de kans om een collectie nieuwe jurkjes te shoppen. En mensen.. dat is gelukt! Aan het begin waren we nog een beetje voorzichtig maar nadat we erachter kwamen dat het hier allemaal geen drol kost en we toch echt jurkjes nodig hadden, zijn we zeker geslaagd! Salsa is in jurkje toch net iets fijner én mooier natuurlijk! Ze zijn hier in Suriname wel heel erg van de one-size-fits-all dus af en toe moet je zoeken naar een jurkje met een juiste pasvorm. 's Avonds heeft Amir voor ons gekookt, een vriend van het huis. En ook kwam op deze dag onze nieuwe huisgenoot Yvonne aan.

Donderdag ben ik met Janne na stage naar een grote supermarkt gefietst, de Choi's. Wat een keus hadden ze daar. We hebben genoten van alle Hollandse producten en hebben meteen appelmoes ingeslagen. We zijn gek op het Surinaamse eten maar dingen als appelmoes zijn af en toe lekker om even lekker Hollands te zijn. De winkels in Nederland kunnen trouwens nog een voorbeeld aan de Choi's nemen. Waarom? De schappen zijn zo goed gespiegeld dat je vermoed dat er meteen na het pakken van een blik/pak/pot een medewerker komt om het allemaal weer recht te zetten. En bij de kassa aankomen je mandje uitpakken en de spullen op de band leggen? Nee hoor. Drie werknemers per kassa. Meneer 1: pakt mandje voor je uit en zet alles keurig op de band. Kassamevrouwtje scant alles en aan het eind staat er Meneer2 die alles voor je in een tasje doet. Luxe! Maar het voelde wel wat onwennig.
Thuisgekomen heb ik even gewacht op Sharif, Dana en Yvonne. We moesten allemaal even naar de stad en Sharif wilde ons wel even rijden. Ik heb namelijk nephaar gekocht om te laten invlechten. Eerst naar de Jeruzalembazaar om de mevrouw, waarvan het zusje zou gaan vlechten, te vragen wat ik nodig had. Daarna door naar de ‘haar-winkel'. Mooie kleur bruin uitgekozen, even langs het wisselkantoor en door naar huis. Ik had om 18uur weer salsa. Bij terugkomst had Janne al gekookt: gebakken aardappeltjes, vissticks en worteltjes/doperwtjes met appelmoes! Heerlijk!

's Avonds kwamen er een aantal op bezoek en met z'n allen zijn we in een taxi gereden naar Havana om daar een leuke avond te hebben! Wat een heerlijke muziek. Ook Nienke en Niamh en de logopediestagiaires van onze stage waren er. Gezellig!

De volgende dag stage en om 18uur had Janne salsa. Ik heb besloten niet mee te gaan. Ik was alleen thuis en ik kwam erachter dat ik dat wel heel fijn vond. Dat was de eerste keer sinds ik hier ben. Een fles Parbo (bier) opengemaakt, laptop met muziek op de bar en ik heb een flinke stapel pannenkoeken gebakken. Samen met Sharif en Janne heerlijk genoten van de pannenkoeken die toch best goed gelukt waren. 's Avonds nog gezellig buiten gezeten en daarna nog een beetje op tijd het bed in. Zaterdag zijn we namelijk met Nienke en Niamh naar White Beach gegaan. Geen echt strand maar meer een plek aan de Suriname rivier waar een stukje bos is weggekapt en er wit zand is gespoten. Een mooie plaats om even lekker te luieren! We huurden er een hutje waar we onze klamboe ophingen (we worden er al vaardig in) en we hebben lekker geluierd met wat boodschapjes die we van te voren hadden gedaan.
Eind van de middag zijn we teruggereden omdat ik die avond mijn vlechtjes zou laten zetten. Om ongeveer half 8 stapten we met Sharif in de auto die ons naar die vrouw zou brengen. Onderweg reden we langs de enorm hoge brug die over de Surinamerivier gaat. We waren er nog nooit overheen geweest en ondanks dat we niet die kant op moesten gooide Sharif het stuur naar links en reed ons naar boven. De auto vond het iets minder leuk (lees: hij had het goed heet) maar wij genoten dubbel! Aan het eind van de brug keerden we om en reden terug omhoog. Wat een prachtig uitzicht over Paramaribo, dat zal ik nooit vergeten! Ik hoop dat we misschien binnenkort weer eens teruggaan zodat ik ook nog een mooie foto kan maken.

Eenmaal aangekomen bij het huis van Wella kwam ik erachter dat mijn sandaaltjes toch niet heel praktisch zijn. In Suriname is het normaal dat je je schoenen buiten laat staan. Ondanks dat ik het huis niet ben in geweest: bij het terras is het ook de bedoeling dat je van te voren je schoenen uit doet. Die 3 bandjes eenmaal losgekregen kon het beginnen. Iedereen kreeg zijn taak. Wella vlocht, ik gaf de plukjes haar aan, Sharif als cameraman en Janne als fotograaf. Het zou eigenlijk 3 uurtjes duren maar uiteindelijk heb ik er 5,5 uur gezeten. Je kan wel begrijpen dat mijn kont daarna zo stijf als een plank was! Wel is het mooi geworden zeg!! Ik kon er meteen van genieten want het was de bedoeling dat we nog zouden uitgaan bij Zsa Zsa Zsu. Om 3uur daar aangekomen kreeg ik van iedereen complimenten en ik zelf was ook heel blij met mijn nieuwe haar!

Zondag hebben Janne en ik uitgeslapen omdat we nog best laat thuis waren. 's Middags hadden we een onze eerste trip gepland dus het was ook wel fijn dat we daar niet heel moe in een bootje zaten. Vanaf huis vertrokken we met de bus van Sharif naar een ander huis waar we nog 3 anderen ophaalden. Nog even langs suriname-belg Jeroen, want hij zou ook meegaan. Jeroen zien we regelmatig dus het was gezellig dat hij mee ging! Met de auto reden we naar de opstapplaats voor het bootje. Wat een super tof bootje! Onderweg kregen we te drinken en heerlijke Pompelmoes. Dit is een vrucht die lijkt op een groot-uitgevallen-sinaasappel die de kleur heeft van een Grapefruit. Hij heeft een dikke schil en is echt enorm. Het was echt heerlijk! We hebben hier ook vrij weinig fruit gegeten dus het smaakte dubbel zo goed. Na een tijdje varen bleven we op één plaats rustig varen want daar zouden we dolfijnen gaan zien. En ja hoor! Het is soms even zoeken maar toen we ze gevonden hadden waren ze wel prachtig zeg. Ze sloven zich erg voor je uit. Eerst wilde ik ze graag op de foto hebben maar ik heb besloten om er maar gewoon van te genieten. Een foto knippen waar ze perfect op staan is toch geen doen en ik vond het te mooi om van weg te kijken.
Na een tijdje dolfijnen gespot te hebben, gingen we weer verder. Ondertussen stond de zon al iets lager maar het bleef heerlijk warm. Ik ben op het dak van de boot geklommen om daar nog meer te genieten van de rust en natuur om me heen.
We kwamen aan bij een aanlegplaats waar we een paar typisch Surinaamse gerechtjes hebben gegeten, Bara en Bakabana als ik het goed heb onthouden. Heerlijk! Ik heb een paar mooie foto's gemaakt van de ondergaande zon en het water. Wat was dat genieten zeg. Het was de bedoeling dat iedereen een lange broek met lange mouwen aan zou doen want de volgende activiteit was het zoeken naar kaaimannen in het moeras. Na een stukje lopen kwamen we bij langwerpige bootjes waar je met 5 man in kan zitten. Met weinig verlichting scheurden we door de smalle riviertjes heen op weg naar een stuk moeras. Daar aangekomen ging één van de twee boten op zoek naar een kaaiman. Met een lamp op het hoofd kon de voorste man schijnen waardoor de ogen van de kaaiman oplichten. Rustig erheen en met een stok en lus ving hij de eerste. Snel een elastiekje om zijn bek zodat we allemaal in een mooie pose met hem op de foto konden. Even was het griezelig maar het was echt een mooi beest dat ik het niet had willen missen. Totaal hebben we er 3 gevangen en weer los gelaten. Ondertussen waren er zwermen met muskieten om je heen waardoor je meteen besefte dat korte mouwen en een short geen doen waren! Nog vol spanning in je lichaam lekker terug gevaren en overgestapt naar onze eerste boot. Daarmee terug naar de auto onder het genot van weer een lekker drankje en wat zoutjes (bananenchips blijft mijn favoriet!) Onze eerste trip zat erop. Wat heb ik genoten, wat een pracht land!

Maandag fietsen we naar stage en al bij het eind van onze straat kreeg ik een nieuwe bijnaam: Rasta Bakra. Normaal gesproken negeren we het vele gefluit, getoeter, gepssst etc. maar dit keer moet ik bekennen dat ik er wel heel erg om kon lachen. Rasta natuurlijk vanwege mijn nieuwe kapsel en een Bakra was ik al: een blank meisje uit Nederland. Op stage zijn we weer begonnen met de weekopening. Een volkslied in Nederlands en Surinaams, ondersteund met gebaren. Het lukt al aardig. Gelukkig hebben we een filmpje kunnen krijgen zodat we thuis wat meer kunnen oefenen. Maandagochtend heb ik mijn eerste les gegeven. Ik heb één van de vele verhalen van Anansi voorgelezen in gebarentaal en daarover een gesprek gehad. De klas bestond uit twee meiden. Het was een erg leuke les en ik heb gemerkt dat ze sommige dingen toch zeker beter begrijpen in gebarentaal dan in Nederlands ondersteund met gebaren. Ik blijf het gevoel hebben dat we ons hier heel nuttig kunnen maken. Ook al komt het niet heel snel op gang als in Nederland, ik voel me er wel thuis en ik voel de waardering die we krijgen voor het werk.

Maandag en dinsdagavond hebben we lekker genoten van de mensen die langskwamen thuis op het terras. Nu is het woensdagmiddag en ik lig heerlijk op mijn bed dit verhaal te typen. Vanavond is er een afscheidsfeestje van Toets, de eerste die weer naar huis gaat. Verder staan er nog wel een paar leuke dingen op de planning, daarover meer in mijn volgende verhaal!

Ik blijf het tof vinden om jullie reacties te lezen, het maakt me iedere keer weer vrolijk!

Een dikke knuffel en zoen vanuit mijn airco-kamertje

Boter, kaas en melk.

Het is lastig om je besef van tijd hier in het mooie, warme en soms ongestructureerde Suriname te behouden. De dagen, mensen en bezigheden zorgen ervoor dat ik bijvoorbeeld niet weet hoe laat het nu is (het blijft bij: ergens in de middag) en welke datum het heeft. Toch zal ik proberen enigszins structuur te krijgen en te zorgen dat het voor jullie iets makkelijker te lezen is.

Zaterdag hebben Janne en ik 's avonds een kaartspel (troef call) gedaan met huisbaas + een vriend. Een erg leuk en verslavend spel! Bijhouden dus voordat ik de regels vergeet. We konden ook uitgaan maar daar hadden we toen nog niet veel zin in. Zondag zijn Janne en ik op zoek gegaan naar een zwembad in de buurt. Daar aangekomen bleek het in een elite buurt te zitten (het gooi van Paramaribo) en je hier dus niet zomaar kon zwemmen. Op naar het volgende zwembad dus, iets verderop. Dit bleek een resort-achtig te zijn waarbij ook een zwembad was. Voor iets meer geld konden we hier wel heerlijk zwemmen. Wat hebben we genoten! Wel verbrand deze dag dus nog beter insmeren dan we al deden is wel belangrijk.

Maandag was onze eerste stagedag. Vol gezonde spanning en nieuwsgierigheid zijn we erheen gegaan. Deze week kregen de leerkrachten een training voor de taalmethoden Taal op Maat en Ik & Ko. Deze methode heeft ook een gebarentaal-deel, daaruit gaan wij tijdens onze stageperiode lesgeven. We hebben tijdens de training, gegeven door Annelies, geholpen d.m.v. het geven van voorbeeldlesjes en het bijschaven van de gebarenschat en algemene vaardigheid. Wat een dag! Ik moest erg wennen aan de Surinaamse cultuur, vooral de beleefdheid die wij niet kennen in Nederland. Je merkt dat pas hoe weinig mensen elkaar in Nederland groeten. Een leuke dag die keurig werd verzorgd met een hapje en een drankje! Janne en ik hebben die avond nog lekker gekookt voor alle huisgenootjes en daarmee een leuke avond gehad. Gezelligheid zit hier eigenlijk altijd wel goed!

Dinsdag weer naar stage. Helemaal leuk! We hebben echt veel kunnen doen en daarnaast wat meer over de taalmethode kunnen leren. Prettig om wat meer achtergrond te weten. Na stage hadden Janne en ik onze eerste salsa-les. Ik kon niet wachten om weer te beginnen met dansen. Ik heb in Nederland al eens een cursus gehad en zo af en toe bijgehouden door naar latin-feesten te gaan maar toch wilde ik graag bij beginners instromen. Het was een leuke les maar voor mij viel er weinig meer echt te leren. Ik heb gevraagd of ik door mocht naar Semi1. Dit mocht ik gaan proberen op de dinsdag dus ik kon meteen uit kijken naar de volgende dag! Nu voor semi1! Wat was dat leuk! Thuisgekomen stond het eten klaar, gemaakt door huisgenoten Toets (vraag me niet wat haar echte naam is) en Dana. Heerlijk!

Woensdag werden we na een toffe stagedag opgehaald door Sharif (huisbaas) en we zijn doorgereden naar de Jeruzalem Bazaar om daar een hangmat te kopen. Té mooi! Er waren er teveel om te kiezen, maar goed.. de vrouw achter de balie leek een beetje ongeduldig te worden van mijn hopeloze keuzes. Ik ben gegaan voor een mooie paarse met franjes. Geweldig! Zo blij als een klein kind was ik.. en de meeste zullen weten hoe dat eruit ziet. Een grijns van oor tot oor! Diezelfde dag hebben we nog even lekker gezwommen bij Zin met een koud biertje erbij. 's Avonds kwam de moeder van Marije (huisgenoot) aan. We hebben met z'n allen lekker nasi gegeten.

Donderdag. Eindelijk!! Op de fiets naar stage, voor de eerste keer. Wat een onderneming. Links fietsen, zorgen dat je oppast voor de vele eenrichtingsverkeer-wegen en je ondertussen niet laten afleiden door fluiten en roepen door Surinaamse mannen. Maar het is goed gekomen. We zijn op stage aangekomen en 's middags weer thuis. De hangmatten hadden we nog niet uitgeprobeerd dus dit leek het ideale moment. Sharif heeft ons de knopen laten zien en ons geholpen met ophangen. Hij testte de hangmatten zelf door er in te gaan zitten. Dit vond de hangmat nog leuk. Maar met twee personen in een hangmat zitten vond het touw minder leuk. Het knapte en ik viel met mijn kont op de grond. Kodak moment nummer 1 die dag (gelukkig geen fototoestel in de buurt). Kort daarna kwamen we erachter dat er vleermuizen in de boom hingen. Samen met Janne en de moeder van Marije stond ik te kijken naar de grote vleermuizen die doodstil hingen aan een tak, totdat.... Sharif het leuk vond om zijn slipper die kant op te gooien. Ze vlogen rakelings langs ons heen en bij deze was dit Kodak-moment nummer 2. Pech voor jullie, want ook nu was er geen fototoestel in de buurt. Lucky me! 's Avonds weer salsa. Dit keer mocht ik meedoen bij Semi1. Ik vond het meteen veel leuker! Ik heb lekker kunnen dansen en weer wat passen herhaald die waren weggezakt. Na salsa hebben we wat gegeten bij 't Vat, een leuk tentje. Daarna zijn we echt op de Surinaamse manier naar Havana geweest, dé plek om lekker salsa te kunnen dansen tot in de late uurtjes. Op de Surinaamse manier? Ja. Dat betekent: van centrum langs iemands huis om daar te wachten tot hij is omgekleed, duurt te lang dus toch langs eigen huis om nog even om te kleden, weer langs iemand anders om op te halen en uiteindelijk een uurtje of 2 ? later aan te komen bij Havana. Wat een mooie tent! Een topavond gehad!

Vrijdag vroeg wakker voor stage. Natuurlijk niet heel veel geslapen maar de laatste dag gaf training gaf ons toch veel energie. We hebben afgelopen dag elke keer omstebeurt getolkt voor een slechthorende vrouw die de training volgde. Een leuke ervaring ondanks dat het natuurlijk niet ons vak is. Wel respect voor de tolken in Nederland hoor! Heftig om er continu bij te blijven met je hoofd.

‘savonds was het weer tijd voor de salsa-les van Janne. Ik ben meegegaan om foto's te maken en te kijken. Ook Niamh en Nienke zitten bij Janne in de groep, twee meiden die we al eerder in Nederland hadden ontmoet. We hadden afgesproken om bij het pannekoekenhuis wat te gaan eten dus daar zijn we dan ook heengelopen. En je zal het niet geloven maar de hele avond stond er muziek op van Jan Smit, Acda&de Munnik, Guus Meeuwis, Marco Borsato etc. Een beetje holland-gevoel kregen we dus wel, al miste ik stiekem die rood/wit-geruite servetten en tafelkleden zoals in Nederland.

Zaterdag lekker uitgeslapen en daarna met Dana en Janne naar de Paramaribo Zoo geweest. Het is een beetje op een groot-uitgevallen-boerderij maar we hebben toch nog wel even rond kunnen lopen. Niet alle dieren werden goed verzorgd dus dat was niet heel fijn om te zien. Blijkbaar kan je daar dieren adopteren waardoor ze betere hokken/eten/verzorging konden krijgen. Dit was ook duidelijk. Stond je voor het ene hok waarbij het heel erg stonk en de dieren aan het zweten waren door de felle zon, zo loop je een paar meter door om daar een hok in schaduw te zien staan met daarvoor een groot bord met daarop: Geadopteerd voor een jaar door Mevr. Huppeldepup en Meneer Dinges. Deed wel even pijn om te zien. Dus wie een aap, konijn of tijger wil adopteren: genoeg keus in Suriname! Na de dierentuin zijn we nog even jurkjes gaan passen (onmisbaar bij salsa en uitgaan natuurlijk). Niet heel erg goed geslaagd maar daar gaan we komende dagen nog even wat tijd voor vrij maken. Thuis gekomen wilden we graag Roti eten. En nu komt het. In Nederland rij je door de Mac-drive voor een BigMac, in Suriname door een Drive-in voor een Roti gerecht. Geweldig! Sharif was zo aardig om ons even daar doorheen te rijden dus wij hadden Roti voor thuis. Heerlijk!

's Avonds was het dé stapavond van Paramaribo, namelijk bij de tent Zsa Zsa Zsu. Ook daar weer een gezellige avond gehad, dit keer met iets minder Latin en iets meer internationale muziek. De DJ draaide wat eentonig maar verder was het erg leuk. Vol verbazing ben ik die avond nog iemand tegengekomen die ik via Daniël ken, een jongen uit Amsterdam. Hij heeft er gezellig bij gestaan dus op deze manier kom je toch weer vanzelf verschillende mensen tegen!

Zondag niet veel meer gedaan dan slapen. 's Avonds waren we uitgenodigd door Annelies om ergens wat te gaan eten als bedankje dat we hadden geholpen bij de training. Een heerlijk biefstukje gegeten op een terras aan de prachtige Suriname rivier. De zon gaat hier heel snel onder dus we hebben de volledige zonsondergang gezien. Prachtig!

Nu is het maandag en ik ben net terug van Salsa. Vandaag begon de dag met onze eerste echte stagedag. Wat lief zeg! Van klein tot groot en allemaal aan het gebaren toen ze stonden te wachten tot de bel zou gaan. Ze hebben een soort van gangster-manier van gebaren, hoe jong ze ook zijn. Die moves zitten er gewoon in! De dagopening begon buiten door het volkslied te zingen terwijl er 3 kinderen de vlag ophijsen. Nog een gebed en daarna mochten ze allemaal naar de klas. We hebben onze ruimte eerst opgeruimd en schoongemaakt. Daarna zijn we een paar klassen rondgegaan om te observeren en ons voor te stellen. Zo zullen de komende dagen er ook uit zien, op woensdag na. Dan moeten we even naar de vreemdelingendienst om een stempel in ons paspoort te laten zetten. Dan mogen we echt tot eind december blijven! Yes!
Na stage bleek het enorm hard te regenen. Nee mensen, dat kennen we bijna niet in Nederland. Uit het niets! Annelies, Janne en ik dachten even nog te wachten tot het droog zou zijn maar dit was zeker niet het geval. Mijn mooie witte broek veranderde dus op de fiets in een doorzichtige broek, charmant! Wel kon ik alleen maar lachen om de regen want het bleef nog zo warm. Heerlijk!

Salsa was vandaag weer leuk. Ik blijf uitkijken naar de volgende lessen! Straks naar bed om morgen weer fris en fruitig op stage te zijn.

Als laatste wil ik terugkomen op mijn titel. Dit zei iemand die hier regelmatig komt. Blijkbaar kennen ze in Suriname geen boter, kaas en eieren haha.. leuk toch? Wilde jullie toch even laten genieten want ik heb er met tranen om gelachen!

Verder geniet ik nog steeds van jullie lieve cadeautjes, kaartjes, smsjes, krabbels, gesprekken op MSN en Skype etc. Ondanks dat het hier al helemaal vertrouwd voelt denk ik nog met grote regelmaat aan jullie in Nederland!

Dikke knuffel, Loes