Afgelopen weekend zijn we voor het eerst echt het binnenland van Suriname in geweest. Met totaal een groep van 10 personen zijn we met twee busjes op vrijdagmorgen vertrokken. Normaal gesproken zijn we op vrijdag gewoon op stage, maar Bouterse had een paar dagen van te voren besloten om een er een nationale (hindoestaanse) vrije dag van te maken. Het hele land was dus vrij, iedereen met gemengde gevoelens. Wij waren wel erg blij want op deze manier konden we 3 dagen lang genieten van alles wat in het binnenland te zien was.

Wel leuk om even te weten, de groepssamenstelling was:

• Als eerste natuurlijk: Loes en Janne. Zonder ons konden jullie niet van dit verhaal en de toffe foto's genieten.
• Dana: ons huisgenootje, bijnaam: zonnestraaltje
• Niamh en Nienke: ook wel bekend als N&N. We hebben hen al in NL ontmoet en we zien elkaar regelmatig.
• Henk en Daan: voor de mensen die het niet weten, het zijn de vader en broer(tje) van Janne. Ze zijn hier vorige week donderdag aangekomen en hebben dus meteen al een toffe trip meegemaakt.
• Sharif: huisbaas en tevens touroperator
• Jan en Jennifer: medetouroperator + vriendin die voor alle maaltijden heeft gezorgd

Totaal kom je dan als het goed is op tien. Enfin, waar was ik gebleven? Vrijdag vertrokken we dus in twee busjes naar het binnenland. Om 8uur was de planning, werkelijk vertrek zal een Surinaams trekje hebben gekregen... half 9 misschien?
De bus van Jan en Jennifer zat vol met eten en drinken, dat mag natuurlijk niet ontbreken. Ons busje zat vol met mensen en muziek. Goede verdeling leek ons zo. Tijdens de weg naar Berg&Dal (onze eerste bestemming) vertelde Sharif het één en ander over de dingen die we tegen kwamen. Bauxiet, stroompalen waarop de afstand naar Paramaribo te zien was, de wolkjesfabriek en ga zo maar door. Ondertussen hebben we een aantal wielrenners toe gesist zoals normaal altijd andersom gebeurd, en daarnaast genoten van de muziek en het hobbelen. Na een redelijk goede weg (asfalt!) kwamen we aan bij Berg en Dal. Dat zal zo'n 2 uur later geweest zijn. Wat een prachtige omgeving! Een groot meer met natuurlijk ook een berg. Even een lekker ontbijtje voor de energie en daarna was meteen de eerste activiteit: Hiken. We hadden een geweldige gids, genaamd Hans. Hans was net een ratelend informatieboek. Begint met praten, kent geen spaties, houdt van het woord ‘ja' en eindigt zijn zin standaard met ‘laten we nu verder lopen ja'. Ofwel: een komische man die ons veel wist te vertellen! Een mooie maar wel wat zware beklimming. Hij vertelde over de geschiedenis en de natuur en na zo'n anderhalf uur hiken kwamen we weer aan bij onze hut. In de hut weer lekker gegeten. Ik kon eigenlijk niet wachten want na het eten zouden we beginnen met de instructie voor de kabelbanen. In het gebied zijn namelijk verschillende kabelbanen. We zouden een route nemen met in totaal 9 kabelbanen met verschillende afdalingen/niveaus. Spannend!

Na het eten kregen we allemaal gordels om en een helm op. Een korte instructie op een proef-kabelbaantje werd gegeven en we konden even oefenen. Wel zo belangrijk gezien de techniek die je toch even moet weten. Nou, ik kan je vertellen.. mocht je ooit in Suriname komen: het is de moeite waard! Het is prachtig om met snelheid door de bomen heen te glijden, heerlijk! Zeker de grote oversteek over de Suriname rivier was geweldig. Het was een lang stuk en je vloog over het water. Ook de laatste kabelbaan was leuk want deze was erg lang en daarom was er tijd om op-de-kop van de kabelbaan te gaan en het laatste stuk weer terug te hangen naar hoe het moet. Het was spannend maar het gaf een echte kick!

Terug bij het kamp weer even wat eten en drinken en gezellig kletsen, tot we werden opgehaald voor het Kajakken. Met nog een gezinnetje zijn we allemaal de Suriname rivier op geweest om daar uiteindelijk in een vertakking verder te kajakken. Snelheid zit er niet bij, wel is enige stuur/roei-techniek gewenst om niet tussen de lianen en takken terecht te komen. Op de terugweg nog even een wedstrijdje op de Suriname rivier en toen zat het erop. Een actieve dag met echt geweldige activiteiten! Vroeger had ik hoogtevrees en nu glij ik van een beste hoogte ondersteboven van een kabelbaan. Tof toch?

Nadat alle spullen weer in de twee busjes waren geladen gingen we op weg naar de volgende locatie namelijk de Brownsberg. Het was al schemerig en later zelfs donker toen we een enorm stuk de berg op moesten, vol bochten, langs een afgrond en op een extreem slechte weg. Gelukkig hadden we allemaal wel wat vertrouwen in Sharif want anders zou ik gillend in die bus hebben gezeten. Wat een tocht! Enorm genoten van alleen al de beklimming naar boven. Bij onze hut (dak op palen) hebben we onze spullen uitgepakt en de hangmatten opgehangen. We worden steeds vaardiger in het ophangen met de juiste (simpele) knoop van de hangmat! Geen klamboe dus we hoopten op weinig beestjes die nacht.

's Avonds lekker gegeten en na een drankje en wat gezellig kletsen zijn we naar onze hangmatten vertrokken. Het slaapt heerlijk vind ik en het was erg leuk om te horen hoe de brulapen (ze zijn niet heel groot maar ze maken echt enorm lawaai) steeds dichterbij kwamen tot naast ons kamp!

Zaterdagmorgen was ik blijkbaar niet wakker te krijgen. Ik was ver weg in slaap. Uiteindelijk is het toch gelukt en kon ik meteen aanschuiven bij het ontbijt. Ik ben geen fan van ei maar ik heb nu toch wel heel erg genoten van de heerlijke roerei!
Na het ontbijt splitsten we ons op, aangezien Nienke en Niamh de geplande route al eerder hadden gelopen. Daarom gingen zij samen met Jan en Jennifer op pad. De rest ging op weg naar de Irenevallen en Leovallen.

De heenweg was vooral afdalen. Er zaten wel steile stukken tussen dus onze schoenen waren zeker niet overbodig! Onderweg vertelde Sharif veel over de natuur, de planten en bomen die in dit gebied leven. Eigenlijk zijn we maar weinig dingen tegen gekomen die overeen komen met de natuur in Nederland. Dus: we zijn een stuk wijzer geworden!

Leuk om te weten was dat lianen niet van boven naar onderen groeien maar juist vanaf beneden. Dus voor iedereen die dacht dat Tarzan altijd aan lianen zwaaide: helaas. Zet die droom uit je hoofd. Dit zijn géén lianen maar luchtwortels.

Eenmaal bij de Irenevallen aangekomen was het onwijs mooi. Het was niet druk dus dat was heel erg leuk. Er was niet heel veel water aangezien het momenteel hier droogseizoen is, maar gelukkig was er nog genoeg om ons water bij te vullen (drinkbaar!) en er even lekker onder te staan. De terugweg was een stuk zwaarder. Het viel me behoorlijk zwaar om de bult weer op te komen. Gelukkig mochten we allemaal ons eigen tempo lopen. Janne heeft al een tijdje behoorlijk last van hoesten dus we konden een beetje achteraan lopen. Tussen door was ik nog even naar de Leovallen afgedaald maar op ¾ van de afdaling toch maar weer naar boven aangezien er ook een grote groep mensen aan kwam. Op het rechte stuk kon ik lekker lopen en genieten van alles om me heen. Wat was ik blij toen we boven waren! Het voelde echt wel als een overwinning!

Terug bij het kamp heb ik genoten van het uitzicht over het stuwmeer, de laatste locatie waar we heen zouden gaan. Iedereen gedoucht en wel, alles ingepakt en weer terug de bus in om naar Ston Eiland te rijden, een schiereiland aan het stuwmeer.

Daar aangekomen was het opnieuw een pracht locatie. Een hut naast het water bleek van ons te zijn en we konden daar onze hangmatten ophangen. Even genoten van de omgeving en de zonsondergang. Daarna heb ik bij het huisje waar er gekookt werd gezeten en ontdekt hoe simpel ik normaal gesproken kook. Uiteindelijk heb ik geholpen met kip-pluizen. Er wordt hier veel kip bereid met bot en al, maar dit keer mocht ik de botjes eruit halen. Feest! (lees: ik houd niet van kluiven) Uiteindelijk heerlijk gegeten en 's avonds lekker wat gedronken en geouwehoerd met de groep.

De volgende dag werd ik wakker van de wekker. We wilden graag de zonsopgang zien aangezien we deze de vorige ochtend hadden gemist (wekker die een uur te laat af ging). Het was super mooi om te zien hoe de zon op kwam bij het stuwmeer. 's Middags genoten van een boottochtje. Onderweg bij een mini-eilandje gestopt om daar lekker te zwemmen. Nog even een dubbel check of niemand wondjes had waar de piranha's op af zouden komen. Gelukkig! We konden zwemmen haha!
Na lekker gezwommen te hebben gingen we nog een stuk varen. Aangekomen bij een waterval bleek deze droog te staan aangezien het hier momenteel droogseizoen is. Eigenlijk vond ik het niet zo erg want nog leuker was dat we nu met blote voeten naar boven konden klauteren. Soms voel ik me hier wel een aapje! Heerlijk de hele dag op blote voeten kunnen lopen terwijl ik me besef dat half Nederland op UGGs rondloopt.
Toen we weer bij de boot terugkwamen gingen we met kleine visjes vissen naar piranha's. Spannend! Na een tijdje proberen had Nienke een grote gevangen. Sharif heeft hem van de haak afgehaald en in de boot gegooid zodat we hem mee konden nemen. Later ving de vader van Janne nog een kleinere. Helaas, ik had er geen maar gelukkig wel veel lol gehad tijdens het vissen. Net zo belangrijk toch?

Weer terug bij het kamp hebben we nog even een fotoshoot gehouden met de Piranha's die ondertussen waren uitgedroogd en met de look-a-like Joran van der Sloot.

In de middag nog lekker gerelaxt in het water en aan het water in de hangmat. Heerlijk relaxt! Rond 5uur hebben we alles ingepakt en zijn we op weg gegaan naar huis. Onderweg stopten we nog voor een concert met 200 muzikanten. Bleek er een plaats te zijn aan de kant van de weg waar heel veel papegaaien op dat uur samenkomen en een enorm kabaal maken. Super mooi om te zien en te horen. Leuk om te weten is dat deze dieren erg trouw zijn, ze vliegen altijd met z'n tweeën en als ze met drie vliegen is daar het kind bij. Genietend van de busrit terug keek ik terug op een geweldig weekend waarbij ik grenzen zeker heb verlegd maar vooral erg heb genoten!!