Ja, je zou denken bij het ontvangen van dit bericht: huh? Ze is toch allang terug? Zal ze nu opnieuw in Suriname zitten? Nou mensen, ik zal het even kor t toelichten. Dit bericht is eigenlijk om het hele Suriname-avontuur af te sluiten. Dit heb ik helaas nooit gedaan met ‘een laatste verhaal' waardoor het avontuur nog steeds een klein beetje open staat.

Inmiddels ben ik alweer bijna 3 maandenop Nederlandse bodem en is er veel gebeurd. Nadat het een flinke tijd erg wennen was kan ik nu zeggen dat ik eindelijk echt gewend ben en geniet van het feit dat ik weer hier ben. Familie en vrienden weer zien, de buik van Mariëlle kunnen zien groeien en straks de komst van het kindje, m'n kamertje in Utrecht, Kyra die ik weer kan knuffelen en ja het is ook fijn om weer naar school te mogen! Eindelijk kan ik genieten van het feit dat ik weer hier ben, in het prachtige Nederland. Op mijn paars/groen-gespoten fiets door Utrecht rijden zonder dat er auto's als gekken voorbij sjezen én.. op een fietspad! Heerlijk!

Goed. Jullie snappen onderhand dat ik wel weer blij kan zijn in Nederland en niet alleen maar de warmte en toffe cultuur in Suriname mis. Ja het is mooi, het is prachtig! Maar dat zegt niet meteen dat Nederland niet zijn charmes heeft. De vraag die ik iedere keer weer krijg is: wat heb je nou het meest meegenomen van de tijd in Suriname? Ik kan je zeggen.. ik heb veel ervaring opgedaan en ik wist lang niet wat ik moest kiezen. Ik vond de relaxte cultuur heerlijk maar weet ook dat dit in Nederland niet echt haalbaar is. Je kan in je eentje niet de wereld veranderen he?! Wat ik wel heb geleerd en ook hier in Nederland toepas is: maak je niet druk om dingen waaraan je niets kan veranderen, zorg alleen dat je het een volgende keer voorkomt. Ik merk dat ik me vaak druk maakte om iets terwijl er niks aan te veranderen viel. In Suriname kreeg ik hierin rust en ook in Nederland merk ik dat het helpt. Gemakzuchtig? Nee, relaxed. Probeer het eens zal ik zeggen.

Vanaf nu ga ik even terug in de tijd en probeer ik mijn laatste belevenissen en ervaringen in een verhaal te zetten (a.d.h.v. foto's en m'n agenda want het is nu al een tijd terug). Je kan trouwens gerust stoppen met lezen, grote kans dat je dit verhaal al hebt gehoord!

Mijn laatste verhaal stamt uit de periode rondom Sinterklaas 2010, 7 december om precies te zijn. Goed. Vanaf 7 dec. bleven Janne en ik nog precies twee weken in Suriname. Tijd om langzaamaan van dingen afscheid te nemen en bepaalde dingen af te sluiten. Stage, ons kamertje, salsa, vrienden, de zon, het heerlijke eten, de vele aandacht van mannen etc. Ja, we wisten toen al: het is een feit, dat gefluit zal in Nederland een stuk minder zijn! Afkicken dus.. haha!

Op donderdag na Sinterklaas hadden Jeroen, Janne en ik het plan om naar de vlindertuin te rijden. Al een tijdje in ons hoofd en het werd tijd dat we er eens heen gingen! Met z'n drieën in de auto, veel lol, onderweg stoppen voor een sapje en energydrank en toen weer door. Na een flinke poos rijden stonden we voor de poort. Een gesloten poort. Gelukkig hadden we een telefoonnummer. De lieve vrouw aan de telefoon vertelt me dat ze al dicht zijn. We zijn een andere keer natuurlijk weer van harte welkom! Wat nu? Terug naar Paramaribo, nee toch?! Jeroen kwam met het geniale idee om richting het vliegveld te rijden, wat vanaf de vlindertuin niet heel ver meer was. Daar konden we een afslag nemen naar de Colakreek, waar we ook nog niet waren geweest. Prima! Geen bikini en handdoek bij ons, maar bij een snelle check kwamen Janne en ik tot de conclusie dat we prima lingerie aan hadden (lees: basic) en daar dus prima een duik mee konden nemen.
Op de weg naar de colacreek riep Jeroen ineens: ‘he kijk, een bakra!' En ja, iets verderop stond een bakra aan de kant van de weg. Toen we langsreden zagen we dat het Anoek was, een meisje die dat weekend ervoor met ons mee naar Danta Bai was geweest. Bij het langsrijden zagen we ook dat ze autopech hadden. Toch maar even omdraaien om te kijken of we konden helpen. Arme Anoek in paniek, ze was op weg naar het vliegveld en nu had haar taxi autopech gekregen. Arm ding! Snel hebben we de spullen overgepakt en geprobeerd Anoek iets te kalmeren. Dat lukte geloof ik pas toen ze merkte dat we echt op tijd gingen zijn voor haar vliegtuig. Bij het vliegveld aangekomen zagen we nog een bekende bakra, dus die twee aan elkaar voorgesteld, afscheid genomen en de auto weer ingestapt. Snel naar de colakreek, wat een lol!

Bij de colakreek bleek het enorm rustig te zijn. Het was een klein paradijsje met een rivier/creek die behoorlijk donker van kleur was.. je raadt het al: dat verklaard meteen de naam van de creek! Kleren uit en in het water, heerlijk! We hebben niet heel lang kunnen zwemmen maar zijn wel tot rust gekomen. Een handdoek hadden we niet (Jeroen wel, onderweg gekocht bij een Chinees maar 3 lichamen met een klein handdoekje werkt niet enzo) dus we hebben op de vlonder onszelf te drogen gelegd.

Terug bij de auto gekomen bleek dat de auto alleen open kon via de achterklep. Resultaat: hoop geklungel van Loes om door de auto te klimmen, belgische opmerkingen van Jeroen en Janne die niet meer bij komt en ondertussen de boel aan het filmen is. Filmpje te verkrijgen op aanvraag.

Donderdagavond heb ik geloof ik Havana een keer overgeslagen. De volgende dag was ik ook ziek herinner ik me nog dus misschien is dat de verklaring.
In het weekend hebben we niet veel gedaan behalve relaxen. Zondag met een groep naar overbridge geweest, ook weer zo'n pracht paradijs! Heerlijk in en aan het water gelegen, wat gedronken en gegeten en een paar potjes pool met Sjoerd.

De maandag erop brak onze laatste stageweek aan. De hele week niet veel bijzonder, nog wat gezwommen en verder lekker rustig aan gedaan. Ik moet zeggen dat ik de laatste week niet heel veel heb genoten. Ik was vooral naar het moment toe aan het leven dat ik weer naar huis kon. Na 3 maanden geen heimwee kwam dan eindelijk het moment van verlangen naar huis. Donderdag heb ik de laatste les aan docenten gegeven en heb ik samen met Janne getrakteerd op een groot stuk taart. Helaas werden Janne en ik meteen met onze neus op de feiten gedrukt: een traktatie zonder soft? Dat is niet Surinaams! Nou goed, ze moesten het doen met een stuk taart. De volgende dag zouden we nog één keer al onze inzet tonen tijdens de kerstviering!

's Avonds was de laatste keer dat we naar Havana zijn geweest. Wat een feest! Nog één keer lekker dansen en genieten!! Het was super leuk dat iedereen er was. Vrijdag de kerstviering op stage. We hebben 's ochtends meteen onze cadeaus gegeven tijdens de weekafsluiting. Een stapel buitenspeelgoed hebben we samen met de stagiaires van logopedie gegeven. De kinderen én docenten waren erg enthousiast! De hoepel werd meteen gedemonstreerd, erg schattig! De hele dag een kerstviering dus: liederen, toneelstukjes, lekker eten, genoeg drinken en...dansen!! Geweldig, een betere afsluiting hadden we niet kunnen hebben.

Die vrijdagavond ben ik samen met Janne nog even lekker uit eten geweest bij Jiji's. Beiden zijn we verliefd geworden op de biefstuk die ze daar serveren. Na 3maanden leven op kip is het heerlijk om eens te mogen genieten van een flink stuk biefstuk! Zaterdag vertrok Janne met een paar naar de Brownsberg. Ik bleef dat weekend in Paramaribo. Ik wilde graag alsnog naar de vlindertuin. 's Ochtends heb ik gebeld om te vragen tot hoe laat ik kon komen. Sharif wilde me erheen brengen dus dat was super! Een gezellig ritje naar de vlindertuin en nog even genietend van de prachtige groene omgeving. Bij de vlindertuin bleken we de enige bezoekers te zijn. We kregen een rondleiding en ondanks dat ik me aan het begin een beetje bezwaard voelde heb ik toch erg genoten. Alles, maar dan ook alles werd uitgelegd! Het meisje was erg rustig en vertelde heel duidelijk haar verhaal. Natuurlijk werd ze zo af en toe aangevuld door Sharif haha! Ik heb veel rupsen, cocons en vlinders gezien. Prachtig! Ook hadden ze een flink aantal schildpadden, wat een prachtbeesten zijn dat.

Het eindigde bij een grote vlindertuin waar we zelf konden rondlopen en waar de vlinders om je heen fladderde. Alle kleuren en ze waren erg groot, zo mooi om te zien! We hebben nog even wat gegeten en gedronken en zijn toen weer naar Paramaribo vertrokken. Wat een topdag! 's Avonds ben ik samen met Sharif nog naar Zsa Zsa Zsu gegaan maar daar aangekomen was ik toch niet helemaal in de sfeer van stappen. Ik denk dat ik al teveel met thuis bezig was. Dus toch weer op tijd thuis en lekker gaan slapen. Zondag rustig aan gedaan en tijd voor mezelf genomen. 's Avonds heb ik nog even lekker films op tv gekeken en roti gegeten bij de Roopram met Sharif.

Op maandag ben ik toch maar begonnen met mijn koffer inpakken, spullen uit te delen die ik niet mee wilde nemen en nog even wat laatste dingetjes scoren in het centrum. Eind van de middag ben ik naar broki gegaan om mijn certificaten op te halen die ik tot nu toe had behaald. Om deze te krijgen moest ik nog een laatste keer dansen (alleen :s), een foto met Yche (dansleraar) en toen kreeg ik ze eindelijk: een klein stapeltje certificaten en een waaier als cadeau! Eva en Sharif waren er ook en met z'n drieën zijn we nog even langs huis gereden. Daarna door naar het restaurant waar Janne en ik ons afscheidsetentje hadden. Een flinke club had zich ondertussen verzameld. Gezellige boel wat zich daarna nog vervolgde bij ons thuis op terras. Ik heb een toffe tas gekregen met allemaal persoonlijke boodschappen erop. In de late uurtjes gaan slapen na een dikke knuffel en kus bij het afscheid met de groep.

De volgende ochtend was ik al op tijd uit bed. Ontbijt gehaald bij bakker Hollandia en met Janne genoten van het laatste ontbijtje. Ik wilde nog even naar de stad dus ben op de fiets nog even naar de stad gefietst. Thuisgekomen de boel verder ingepakt en Sharif wakker gemaakt zodat hij me kon wegbrengen. Door de vele koffers en voor de gezelligheid zijn Janne en ik weggebracht met twee auto's. Amir en Janne in de groene kikkerauto, al op tijd weg van huis. Sharif en ik in de andere auto, een flink stuk later weg. Van Sharif mocht ik niet stressen en dat deed ik dan maar niet. Snel laatste afscheid van Doortje en toen in de auto. Onderweg kwamen we Amir en Janne alweer tegen. Het bleek druk te zijn op de weg dus zijn we binnendoor gereden. Ook al waren we aan de late kant, we bleken het uiteindelijk makkelijk te halen. We zijn zelfs nog even gaan eten bij de Roopram. De laatste keer Roti!!!!! :D *Feest*

Bij het vliegveld aangekomen de koffers gewogen en ingecheckt. Alles prima! Daarna nog even een biertje op het terras gedronken met z'n viertjes en kennisgemaakt met een vrouw en haar kindje. Ze waren op weg naar Polen. En toen was het tijd om afscheid te nemen van onze maatjes waar we drie maanden lang lol mee hadden gehad.. helaas helaas. Bij mij geen tranen maar het was wel even moeilijk. Het besef dat je bepaalde mensen nooit meer ziet zolang je niet meer terug gaat is vreemd. Een dikke knuffel en kus en toen door de deur! Janne en ik hadden al snel weer lol. We moesten namelijk meteen een klein kamertje in om onze handbagage te laten checken. De meneer die bij Janne begon stuitte al snel op een souvenir die Janne in haar handbagage had zitten. Even dacht ik: die mag toch wel gewoon mee? Hij vroeg uiteindelijk alleen maar: weet je wel wat dit is? Waarvoor dit gebruikt wordt? Uiteindelijk werden we getrakteerd op een heel verhaal over de oorsprong van dit bakje wat gemaakt was van een kalebas. Erg grappig want daardoor vergat hij spontaan de rest van al onze handbagage te controleren. Haha!

Bij aankomst in de hal schrokken we wel even. We hadden namelijk op de heenreis 2uur vertraging dus we hebben in die tijd heel Schiphol gezien. Daar waar je op Schiphol 2uur de tijd voor nodig hebt is het in Paramaribo 2 minuten. Het is zo klein dat het een wat groot uitgevallen balzaal lijkt. Ik vond het geweldig!

Boven waren nog een paar winkeltjes dus daar hebben we het Surinaamse geld opgemaakt. Beide een leuk paar Surinaamse oorbellen en bij de fruitwinkel wilden we beide een pompelmoes om mee te nemen en samen één om meteen op te eten. Prima, één grote en twee kleintjes dus. Beneden aangekomen liep ik naar een prullenbak om daar de grote te gaan ‘slachten'. Zo kan je het wel noemen gezien de kracht die je nodig hebt om het met je handen te schillen! Hij bleek uiteindelijk helemaal niet lekker. Dus ik terug naar boven om hem te ruilen. Nr.2 bleek ook vies te zijn dus daar was nr. 3. Die was heerlijk dus terug naar beneden en samen met Janne heerlijk gegeten! Ondertussen hadden we ook weer contact met de vrouw en het kindje wat we hadden ontmoet. Het kindje was super schattig om te zien en het was een lieve vrouw, dus prima gezelschap.

Een tijdje in de rij, door de douane, met een bus naar het vliegtuig terwijl we beide ook moesten letten op het kleine meisje gezien de vele handbagage wat ze hadden. In het vliegtuig aangekomen had ik nog steeds een lading energie en was benieuwd wanneer dit zou gaan zakken. Onderweg een prima vlucht gehad, lekker gegeten, op de helft even een traan gelaten om de hele situatie en toen was het eindelijk zover! We landden op Nederlandse bodem! Samen met vrouw en kindje een pokke eind naar de koffers moeten lopen. Janne en ik wilde het liefst rennen maar dat kon die arme vrouw en dat kleine meisje met korte beentjes niet aan. Logisch. Oké, die paar minuten meer dat we onze familie en ik Daniël niet zagen konden er ook nog wel bij.

Uiteindelijk de koffers gekregen, opnieuw door de check en toen was bijna de deur in zicht waar we doorheen kwamen. Wauw! De deur ging open, ik liet mijn kar met koffers staan en kon alleen maar huilend op Daniël afrennen. Heerlijk om hem weer te zien! Daarna snel naar mijn ouders! Natuurlijk hield mams het ook niet meer droog en kregen de tulpen bijna voldoende water door de tranen. Wat een verrassing! Niet alleen Daniël en mijn ouders stonden er maar Barbara, Lisette en Phylicia waren er ook! Wat onwijs lief!! En natuurlijk de hele familie Peters stond gereed om Janne ondertussen op te vangen. Ik was een beetje van de wereld en ik geloof dat ik een beetje in een waas rondrende haha.. Daarna snel de vrouw en het kindje opgezocht en even afscheid genomen. Toen een kopje koffie/thee drinken bij de Hema-stand. Maar.. wat was het koud!!! Buiten aangekomen stonden we in de sneeuw! Janne kon het natuurlijk niet laten en ik kreeg meteen een koude sneeuwbal van achteren. Een paar sneeuwballen heen-en-weer, een dikke knuffel voor Janne en daarna met Daniël en mijn ouders naar Zutphen. Op weg naar een wachtende, kwispelende Kyra..

Home sweet home.