De bekende woordjes ‘toch' en ‘nah' worden bij mij al een redelijke (slechte) gewoonte. Nah is het woord waar ik nog steeds vrolijk van wordt als ik het hoor. Maar de Surinaamse toch brengt mij in nog steeds te vaak in verwarring. Nederlanders gebruiken het woord toch nog best regelmatig. Dus het woord op zich is nog niet zo'n probleem. Het probleem ligt meer aan de betekenis van het woord in een zin en misschien ook wel de frequentie. Daardoor blijf ik me vergissen in het antwoord. Zegt iemand in Nederland het woord toch, dan bevestig je vaak het stuk wat ervoor aanwezig was. Hier zeggen mensen een zin met daar achter het woord toch en denk ik meteen: ‘mm ja dat zou kunnen maar ik heb geen idee' of ‘als-jij-het-weet-dan-zal-het-zo-zijn'.
Verkeerd antwoord dus. De reactie is niet nodig. Ook al ben je niet op de hoogte van de informatie, je bevestigt dus gewoon. Leuk stukje Surinaamse cultuur dus!

Op stage hebben we vorige week voor het eerst de kids gezien en zijn we iedere dag langs geweest in klassen om even kennis te maken en de leerlingen te observeren. Het onderwijs verschilt natuurlijk wel met dat in Nederland en dat is soms even wennen. Wel haal ik er mooie dingen uit. Zo zie je in Nederland schoolpleinen vol staan met speelgoed, lokalen vol met speelgoed en lesmateriaal en alles wat je nodig hebt voor een les kan je vrij gemakkelijk krijgen als docent. Hier staat het schoolplein niet vol met speelgoed maar vermaken de leerlingen zichzelf in de schaduw. De klaslokalen zijn vrij basic ingericht en ook het lesmateriaal is niet zo uitgebreid als in Nederland. Ik besef steeds meer dat je niet altijd heel veel materiaal nodig hebt om je lessen goed te kunnen laten verlopen. Door zelf creatief te zijn, kan je met weinig bestaand materiaal toch heel ver komen. Een mooi punt wat ik zeker mee terug ga nemen naar Nederland.

Salsa gaat steeds beter. Ik leer steeds meer hoe ik mijn passen wat mooier kan maken en natuurlijk heb ik genoeg goede voorbeelden om bepaalde bewegingen af te kijken. De Surinaamse dames kunnen er wat van hoor! Elke week heb ik 2x zelf anderhalf uur les en de basispassen blijf ik oefenen tijdens de les van Janne. Ik ga niet meer altijd mee omdat het wel handig is als ik kan koken voor als Janne thuis komt. Een kleine taakverdeling sluipt er dus al stiekem in haha!

Vorige week woensdag hadden we vrij van stage zodat we naar de vreemdelingendienst konden gaan. Dit kantoor is namelijk alleen ‘s ochtends open. Met een nieuwe stempel in ons paspoort mogen we nu blijven t/m 21dec. De taxichauffeur bracht ons erheen, het was best ver van hier, en heeft keurig op ons gewacht zodat hij ons weer terug kon brengen. We hoefden uiteindelijk niet heel lang te wachten dus dat was wel prettig. Eenmaal klaar bij de vreemdelingenpolitie grepen we de kans om een collectie nieuwe jurkjes te shoppen. En mensen.. dat is gelukt! Aan het begin waren we nog een beetje voorzichtig maar nadat we erachter kwamen dat het hier allemaal geen drol kost en we toch echt jurkjes nodig hadden, zijn we zeker geslaagd! Salsa is in jurkje toch net iets fijner én mooier natuurlijk! Ze zijn hier in Suriname wel heel erg van de one-size-fits-all dus af en toe moet je zoeken naar een jurkje met een juiste pasvorm. 's Avonds heeft Amir voor ons gekookt, een vriend van het huis. En ook kwam op deze dag onze nieuwe huisgenoot Yvonne aan.

Donderdag ben ik met Janne na stage naar een grote supermarkt gefietst, de Choi's. Wat een keus hadden ze daar. We hebben genoten van alle Hollandse producten en hebben meteen appelmoes ingeslagen. We zijn gek op het Surinaamse eten maar dingen als appelmoes zijn af en toe lekker om even lekker Hollands te zijn. De winkels in Nederland kunnen trouwens nog een voorbeeld aan de Choi's nemen. Waarom? De schappen zijn zo goed gespiegeld dat je vermoed dat er meteen na het pakken van een blik/pak/pot een medewerker komt om het allemaal weer recht te zetten. En bij de kassa aankomen je mandje uitpakken en de spullen op de band leggen? Nee hoor. Drie werknemers per kassa. Meneer 1: pakt mandje voor je uit en zet alles keurig op de band. Kassamevrouwtje scant alles en aan het eind staat er Meneer2 die alles voor je in een tasje doet. Luxe! Maar het voelde wel wat onwennig.
Thuisgekomen heb ik even gewacht op Sharif, Dana en Yvonne. We moesten allemaal even naar de stad en Sharif wilde ons wel even rijden. Ik heb namelijk nephaar gekocht om te laten invlechten. Eerst naar de Jeruzalembazaar om de mevrouw, waarvan het zusje zou gaan vlechten, te vragen wat ik nodig had. Daarna door naar de ‘haar-winkel'. Mooie kleur bruin uitgekozen, even langs het wisselkantoor en door naar huis. Ik had om 18uur weer salsa. Bij terugkomst had Janne al gekookt: gebakken aardappeltjes, vissticks en worteltjes/doperwtjes met appelmoes! Heerlijk!

's Avonds kwamen er een aantal op bezoek en met z'n allen zijn we in een taxi gereden naar Havana om daar een leuke avond te hebben! Wat een heerlijke muziek. Ook Nienke en Niamh en de logopediestagiaires van onze stage waren er. Gezellig!

De volgende dag stage en om 18uur had Janne salsa. Ik heb besloten niet mee te gaan. Ik was alleen thuis en ik kwam erachter dat ik dat wel heel fijn vond. Dat was de eerste keer sinds ik hier ben. Een fles Parbo (bier) opengemaakt, laptop met muziek op de bar en ik heb een flinke stapel pannenkoeken gebakken. Samen met Sharif en Janne heerlijk genoten van de pannenkoeken die toch best goed gelukt waren. 's Avonds nog gezellig buiten gezeten en daarna nog een beetje op tijd het bed in. Zaterdag zijn we namelijk met Nienke en Niamh naar White Beach gegaan. Geen echt strand maar meer een plek aan de Suriname rivier waar een stukje bos is weggekapt en er wit zand is gespoten. Een mooie plaats om even lekker te luieren! We huurden er een hutje waar we onze klamboe ophingen (we worden er al vaardig in) en we hebben lekker geluierd met wat boodschapjes die we van te voren hadden gedaan.
Eind van de middag zijn we teruggereden omdat ik die avond mijn vlechtjes zou laten zetten. Om ongeveer half 8 stapten we met Sharif in de auto die ons naar die vrouw zou brengen. Onderweg reden we langs de enorm hoge brug die over de Surinamerivier gaat. We waren er nog nooit overheen geweest en ondanks dat we niet die kant op moesten gooide Sharif het stuur naar links en reed ons naar boven. De auto vond het iets minder leuk (lees: hij had het goed heet) maar wij genoten dubbel! Aan het eind van de brug keerden we om en reden terug omhoog. Wat een prachtig uitzicht over Paramaribo, dat zal ik nooit vergeten! Ik hoop dat we misschien binnenkort weer eens teruggaan zodat ik ook nog een mooie foto kan maken.

Eenmaal aangekomen bij het huis van Wella kwam ik erachter dat mijn sandaaltjes toch niet heel praktisch zijn. In Suriname is het normaal dat je je schoenen buiten laat staan. Ondanks dat ik het huis niet ben in geweest: bij het terras is het ook de bedoeling dat je van te voren je schoenen uit doet. Die 3 bandjes eenmaal losgekregen kon het beginnen. Iedereen kreeg zijn taak. Wella vlocht, ik gaf de plukjes haar aan, Sharif als cameraman en Janne als fotograaf. Het zou eigenlijk 3 uurtjes duren maar uiteindelijk heb ik er 5,5 uur gezeten. Je kan wel begrijpen dat mijn kont daarna zo stijf als een plank was! Wel is het mooi geworden zeg!! Ik kon er meteen van genieten want het was de bedoeling dat we nog zouden uitgaan bij Zsa Zsa Zsu. Om 3uur daar aangekomen kreeg ik van iedereen complimenten en ik zelf was ook heel blij met mijn nieuwe haar!

Zondag hebben Janne en ik uitgeslapen omdat we nog best laat thuis waren. 's Middags hadden we een onze eerste trip gepland dus het was ook wel fijn dat we daar niet heel moe in een bootje zaten. Vanaf huis vertrokken we met de bus van Sharif naar een ander huis waar we nog 3 anderen ophaalden. Nog even langs suriname-belg Jeroen, want hij zou ook meegaan. Jeroen zien we regelmatig dus het was gezellig dat hij mee ging! Met de auto reden we naar de opstapplaats voor het bootje. Wat een super tof bootje! Onderweg kregen we te drinken en heerlijke Pompelmoes. Dit is een vrucht die lijkt op een groot-uitgevallen-sinaasappel die de kleur heeft van een Grapefruit. Hij heeft een dikke schil en is echt enorm. Het was echt heerlijk! We hebben hier ook vrij weinig fruit gegeten dus het smaakte dubbel zo goed. Na een tijdje varen bleven we op één plaats rustig varen want daar zouden we dolfijnen gaan zien. En ja hoor! Het is soms even zoeken maar toen we ze gevonden hadden waren ze wel prachtig zeg. Ze sloven zich erg voor je uit. Eerst wilde ik ze graag op de foto hebben maar ik heb besloten om er maar gewoon van te genieten. Een foto knippen waar ze perfect op staan is toch geen doen en ik vond het te mooi om van weg te kijken.
Na een tijdje dolfijnen gespot te hebben, gingen we weer verder. Ondertussen stond de zon al iets lager maar het bleef heerlijk warm. Ik ben op het dak van de boot geklommen om daar nog meer te genieten van de rust en natuur om me heen.
We kwamen aan bij een aanlegplaats waar we een paar typisch Surinaamse gerechtjes hebben gegeten, Bara en Bakabana als ik het goed heb onthouden. Heerlijk! Ik heb een paar mooie foto's gemaakt van de ondergaande zon en het water. Wat was dat genieten zeg. Het was de bedoeling dat iedereen een lange broek met lange mouwen aan zou doen want de volgende activiteit was het zoeken naar kaaimannen in het moeras. Na een stukje lopen kwamen we bij langwerpige bootjes waar je met 5 man in kan zitten. Met weinig verlichting scheurden we door de smalle riviertjes heen op weg naar een stuk moeras. Daar aangekomen ging één van de twee boten op zoek naar een kaaiman. Met een lamp op het hoofd kon de voorste man schijnen waardoor de ogen van de kaaiman oplichten. Rustig erheen en met een stok en lus ving hij de eerste. Snel een elastiekje om zijn bek zodat we allemaal in een mooie pose met hem op de foto konden. Even was het griezelig maar het was echt een mooi beest dat ik het niet had willen missen. Totaal hebben we er 3 gevangen en weer los gelaten. Ondertussen waren er zwermen met muskieten om je heen waardoor je meteen besefte dat korte mouwen en een short geen doen waren! Nog vol spanning in je lichaam lekker terug gevaren en overgestapt naar onze eerste boot. Daarmee terug naar de auto onder het genot van weer een lekker drankje en wat zoutjes (bananenchips blijft mijn favoriet!) Onze eerste trip zat erop. Wat heb ik genoten, wat een pracht land!

Maandag fietsen we naar stage en al bij het eind van onze straat kreeg ik een nieuwe bijnaam: Rasta Bakra. Normaal gesproken negeren we het vele gefluit, getoeter, gepssst etc. maar dit keer moet ik bekennen dat ik er wel heel erg om kon lachen. Rasta natuurlijk vanwege mijn nieuwe kapsel en een Bakra was ik al: een blank meisje uit Nederland. Op stage zijn we weer begonnen met de weekopening. Een volkslied in Nederlands en Surinaams, ondersteund met gebaren. Het lukt al aardig. Gelukkig hebben we een filmpje kunnen krijgen zodat we thuis wat meer kunnen oefenen. Maandagochtend heb ik mijn eerste les gegeven. Ik heb één van de vele verhalen van Anansi voorgelezen in gebarentaal en daarover een gesprek gehad. De klas bestond uit twee meiden. Het was een erg leuke les en ik heb gemerkt dat ze sommige dingen toch zeker beter begrijpen in gebarentaal dan in Nederlands ondersteund met gebaren. Ik blijf het gevoel hebben dat we ons hier heel nuttig kunnen maken. Ook al komt het niet heel snel op gang als in Nederland, ik voel me er wel thuis en ik voel de waardering die we krijgen voor het werk.

Maandag en dinsdagavond hebben we lekker genoten van de mensen die langskwamen thuis op het terras. Nu is het woensdagmiddag en ik lig heerlijk op mijn bed dit verhaal te typen. Vanavond is er een afscheidsfeestje van Toets, de eerste die weer naar huis gaat. Verder staan er nog wel een paar leuke dingen op de planning, daarover meer in mijn volgende verhaal!

Ik blijf het tof vinden om jullie reacties te lezen, het maakt me iedere keer weer vrolijk!

Een dikke knuffel en zoen vanuit mijn airco-kamertje